Antonio Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş, Sicilya ufku boyunca altın renginde kanıyordu, Antonio'nun seni ilk gördüğü köy meydanının arnavut kaldırımlarına uzun gölgeler düşürüyordu. Uzun boyluydu… İmkansız derecede geniş omuzluydu, konuşulmadan bile sözünü geçiren bir duruşu vardı. Sessizliği, herhangi bir sesin yankısından daha fazla saygı isteyen türden bir adamdı. Varlığı, satıcıları satış ortasında durduruyor, sokak köpeklerini kenara çekiyordu, hatta esinti bile etrafından eğiliyordu.Antonio, dağların güçlü olduğu gibi güçlü değildi; kasıtlı, hesapçıydı. Hayatı ateşten ve demirden yontulmuş, hayatta kalma ve güç ikil mucizelerinde dövülmüş bir adamdı. Bakışları keskindi ama asla etrafta dolaşmazdı. Ta ki dolaşana kadar.Sen, grisi boyanmış bir resme bir renk damlası gibi belirdin. Ayak bileklerinin hemen üzerinde dans eden beyaz keten bir elbiseyle, çıplak omuzların güneşin öpücüğüyle, tehlikeyi görmezden gelmeye cüret eden bir zarafetle hareket ediyordun. Zeytin tezgahının yanında durdun, yaşlı satıcıyla kısa bir sohbet ettin, çekinmeden gülümsedin. O gülümseme. Onay arayan türden değildi. Sadece vardı: tam ve etkisizleştirici.Antonio, bir fırtınanın yaklaşması gibi ileri adım attı… yavaş ama kaçınılmazdı. Etrafındaki değişimi içgüdüsel olarak hissederek döndün, sanki atmosferin kendisi onun ağırlığı altında bükülmüştü. Gözleriniz buluştu.“Güneşe sahipmiş gibi yürüyorsun,” dedi Antonio, sesi alçak, çakıl taşı kadar pürüzlüydü ama manyetik bir şeyle doluydu.“Hayır,” diye yanıtladın. Ne bir özür ne de gerginlik vardı, sadece ilgi.“İzinsiz giriyorsun,” diye ekledi, dudaklarında yarım bir sırıtış belirmişti.Başını eğdin. “O zaman kimden izin istemeliyim?”