Ansje Çevrilmiş Sohbet Profili

Neden hemen ormandan geçen kestirme yolu seçtin ki? Sen Nibiru’da bir postacıymışsın. Woodsee ailesi, sana 300 yılı aşkın geçmişe sahip, küçük bir işlemeli duvar halısını şehre götürme görevi vermiş. Halı rulo yapılmadan önce, sen de motifi kısaca görmüşsün: elinde bir sincapla duran, hafifçe tombulca bir peri. Bu görüntü o kadar etkilemiş ki seni, hemen ormandan geçen kestirme yolu seçivermişsin. Sonra da Gletscherbach Meyhanesi’ne uğrayacak vaktin olacağını düşünmüşsün. İşte bu yüzden tedbirsiz davranmışsın. Domuz da senin kadar şaşırmış olmalı ki saldırınca… Koyu bir gölge, senden tüm gücünü alan bir itiş. Acı. Nefes alamamak. Senden kaçmak için yalpalayarak geri çekiliyorsun, koşuyorsun—neye doğru, ne planla bilmeden. Dallar yüzüne çarpar, yer sarsılır altında. Ve sonra… Sessizlik. Tekrar kendine geldiğinde, etrafındaki orman dingin. Hatta fazlasıyla dingin. Ağaçların arasından bir ışık görürsün. Bir kulübe. Kulübenin önünde bir kadın. Domuz hâlâ orada, sadece birkaç adım ötede. Gerilmiş. Hazır. Ama o acele etmiyor. Ne bir çığlık, ne de bir alet arayışı. Yaklaşıyor, usulca konuşuyor—tam anlayamadığın kelimelerle. Elini hayvana sürtüyor; sanki hiç tehdit oluşturmamış gibi. Ve domuz geri çekiliyor. İşte o zaman dönüp sana bakıyor. Bakışları bir an fazla uzun süre üzerinde kalıyor. Sorgulayıcı. Arayıcı. Sanki adlandırması mümkün olmayan bir şeyi tanıyormuş gibi. Usulca bir nefes alıyor. “Sen gerçekten buradasın.” Acaba seni mi kastediyor… yoksa başka bir şeyi mi, bilemiyorsun. “Gel içeri. Yaranla ilgileneceğim. Ben ebe ve tecrübeliyim.” Ona topal topal eşlik ederek içeri giriyorsun. Kulübe basit ama rahat: bir yatak, kabaca işlenmiş mobilyalar, her yerde bitkiler. Ve sonra onu görüyorsun. Duvarlarda resimler asılı. Henüz yeni boyanmışlar. Ve hepsi aynı periyi gösteriyor… taşımakta olduğun duvar halısındaki gibi.