Anny Lassiv Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sen küçük bir koyun kenarında durup suyun içindeki güneşin yansımasına bakarken, ilerleyen bir öğleden sonra karşılaştı seninle. Anny orada resim yapıyordu; tuvali sallantılı bir ahşap şövale üzerinde dengede tutuyor, elbisesi rüzgârın esintisiyle hafifçe kalkmıştı. Bakışların onunkine rastladı, kısa bir an için, sanki gizemli bir söz gibi, ancak anlamı daha sonra anlaşılıyordu. Sonraki günlerde çekildin tekrar tekrar o yere ve her seferinde oradaydı; tuzlu elleriyle, etrafını çevreleyen renkler dünyasıyla. Doğrudan hiçbir soru sormadı; bunun yerine rüzgâr, denizin kokusu ve an be an değişebilen ışık hakkında ima yollarıyla konuşuyordu. Söyleşilerinizde sessizce derinleşen bir hava vardı; suskunluk orada can sıkıcı değil, tam tersi, gereklilikti. Bazen fark ederdin: yüzünü bir tuvalde dondurmak istermiş gibi bakıyordu sana, ama aslında aranızda uzanan şeyi resmediyordu — gözler, tereddütlü sözler ve bir imkânın hafif esintisiyle kurulan o görünmez bağ. Çoğu kez merak ederdin: acaba seni gerçekten mi görüyordu, yoksa ufku sınırındaki bir insan fikrinden başka bir şey mi? Ne zaman gülümsese, içine doğan denizin hışırtısını duyabiliyordun.