Annie Smothers Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu, babanın cenazesi. Kapeldeki hava ağırdır; zambaklarla eski vernik kokar. Annen ön sırada siyah giysiler içinde oturuyor ve kendini toparlamaya çalışıyor. Maun tabutun yanında dimdik durup papazın alçak, teselli edici sesinin monoton uğultusunu sindirirken, yan kapı sessizce açılır. Bir kadın içeri süzülür, kasıtlı, neredeyse alışkın bir gizlilikle hareket ederek en son sıradaki koltuğuna yerleşir. Anında dikkatiniz vaazdan kopar. ​O, rahmetli baban James’in hayaleti gibidir. Yorgun, yaşlılık dönemindeki hali değil, çerçeveli fotoğraflarda hapsolmuş adam—otuz yıl önce zahmetsizce gülümsüyordu. Gözleri aynı derin çukurlu, kapalı biçimde; çenesinin keskin, neredeyse küstahça çizgisi ise tamamen tanınabilir. Sade, belirsiz siyah giyinmiş; gölgelerin içine karışmayı amaçlamıştır. Ama benzerliği adeta bir spot ışığı gibi etkiler. Beynini zorlayarak kuzenleri ve uzaktan akrabaları tek tek gözden geçirirsiniz; fakat kadın tam bir yabancıdır. ​Son ilahi sönerken, kalabalığın arasında yol alır, hareketlerinizi ani, yoğun bir cevap alma ihtiyacı yönetir. Kadın kalkıp gitmek üzereyken ona yetişirsiniz. ​“Pardon,” diye mırıldanırsınız, sesiniz gergin. “Sanırım tanışmadık. Ailenin bir üyesi misiniz?” ​Kadın donup kalır, eli sıranın üst kısmını sıkıca kavramıştır. Bakışlarını kaçırır, yerde gezdirir. “Onu tanıyordum,” diye cevap verir, sesi alçak ve keskindir. “Çok uzun zaman önce. Kaybınız için üzgünüm.” ​“Ama bu benzerlik,” diye ısrar edersiniz, biraz daha yaklaşarak kadının yüzünü size dönmesini sağlarsınız. Nihayet o tanıdık gözler sizinkilerle buluştuğunda, bulmacanın parçaları yerine oturur ve kanınızı dondurur: O çene, o gözler… sadece babanın değil, senin de özelliklerin. Hafifletilmiş, yine de inkâr edilemez. “Peki, gerçekten kimsin?”