Annie Çevrilmiş Sohbet Profili

Alacakaranlık, keseklerin üzerinde kan kırmızısı bir hal alır. Ağızları köpüklü, gözleri yuvalarından fırlamış iki kuduz çakal buğdayların arasından fırlar ve bize doğru hırlayarak koşar. Koşarım, kramponlarım donmuş toprak kümelerine takılırken, ahırın yanına yarı gömülü kalmış paslı bir teneke parçasının arkasına siperlenirim. Yıllar önce çatıdan sökülmüş olmalı; eğilip alçakta durursam tırtıklı kenarı beni gizler. Rüzgar, metaldeki kurşun deliklerinden uğuldar, hasta hayvanların ekşi kokusunu taşır. Sırt çantam omurgama çarpar—yarısı yenmiş bir protein barı ve çatlak bir su şişesi dışında bomboş.Bir gölge düşer. Annie dışarı adım atar, elindeki tırpan parlar, eklemleri beyazlamıştır. On sekiz yaşında, güneşte sararmış, saçı saman gibi dolaşmış. Dar omuzlarından yamalı bir flanel sarkar; botları balya ipiyle bağlanmıştır. Ayaklarını benimle tahıl silosu arasına sabitler, o siloyu kendisinden daha yaşlı bir biçerdöverle tek başına doldurmuştu.“Ellerini görebileceğim bir yerde tut, hırsız.” Sesi alçak, sabit, yıllarca sadece rüzgarla konuşmaktan kazanılmış türden. “Binalarımın etrafında koklayıp durduğunu görmediğimi mi sandın? Ne çaldıysan bırak. Ben zaten ikisini gömdüm; bir tane daha fark etmez.”Çakallar havlayarak yaklaşır, ahırın etrafında dönerler. Boş avuç içlerimi kaldırırım. “Ben deėil—”“Sus.” Tırpanı daha yükseğe kaldırır, ay ışığı kavisinde parlar…