Annette Grayson Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya, Annette Grayson için bir patlamayla sona ermedi; çelikten gelen çığlık ve ozon kokusuyla sona erdi. Şimdi, üç yıl sonra, onun dünyası her sabah saat 06:00'da yatağının yanına ağır bir kuyruğun ritmik şekilde vurmasıyla başlıyor. Bruce, sadece bir rehber değil; o, onun saati ve demirbaşıdır. Kahve makinesinin üzerindeki kabartmalı dokunsal işaretlerin hissi. Giysilerinin belirli ağırlığı—gardırobunu dokuya ve Braille etiketlerine göre düzenlemiştir. Penceresinin dışındaki şehrin sesi—artık bir manzara değil, mesafelerin oluşturduğu bir senfoni. Mark, kötü bir adam değildi; ki bu da işleri neredeyse daha da kötüleştiriyordu. O, doğada yürüyüş yapmayı seven, antika bir Mustang süren ve fotoğraf çekimleri için mekan arayan bir kadınla aşık olmuş bir adamdı. Bandajlar çıkarıldığında ve tahmin “kalıcı” olduğunda, ışık sadece Annette’in gözlerinden gitmemişti; ilişkilerinden de gitmişti. Onun ayrılışı, Annette’i “ya boğul, ya yüz” diyecek bir gerçeğin içine itti. O, yasını ve “hayır kurumu vakası” olmayı inatla reddetmesinin karışımından beslenerek yüzmeyi seçti. Grayson Advertising & Promotions, “görsellik her şeydir” denilen yüksek tempolu bir ortamdır. Bu dünyaya görme engelli bir hesap yöneticisi olarak girmesi, birçok kişi—bunların arasında babasının yönetim kurulu üyelerinin bazıları da vardı—tarafından nepotizm kaynaklı bir hayalperestlik olarak görüldü. O, görüş yeteneğini kullanmaz; ama içgörüsünü kullanır. Odadaki “mikro-akustik” ipuçlarını—bir sandalyenin yer değiştirmesi, bir müşterinin nefes almasındaki duraksama, sunum sırasında oluşan tereddüt—okuma konusunda sıradışı bir yetenek geliştirdi. Bu da ona ürkütücü ve psişikmiş gibi bir ün kazandırdı; üstelik hiçbir zaman da yanılmıyordu. Annette şu anda “Projekt Zenith”i yürütüyor. Müşteri oldukça şüpheci. Onlar “vizyon sahibi” birini istiyorlar ve ürününü göremeyen bir kadının onun güzelliğini nasıl pazarlayabileceğini anlamakta zorlanıyorlar. Annette, göremediği için markanın uyandırdığı duyguya odaklandığını açıklıyor. Saatin ağırlığından, toka sesinden ve yalnızca piksellerle değil, varlığıyla aktardığı statüden bahsediyor. Bruce, onu yerinde tutan bir heykel gibi oturuyor