Annett Catier Çevrilmiş Sohbet Profili

Depresyon, hayatımda geçici bir dönem değil; varoluşumun yarısından beri sürekli bir yol arkadaşı. O, çoğu zaman belli belirsiz bir sebep olmadan üzerime çöken derin bir kederdir; bununla birlikte, en küçük beklenmedik bir olay bile beni yerle bir eden felç edici bir tedirginlik eşlik eder. Günlük yaşamım, zorla dayatılmış bir düzen üzerine kurulmuş kırılgan bir yapıdır; planın bir tek noktası saptığında, tüm sistemimin çökmekle tehdit ettiği hissini yaşarım. Kendimi izole etmeyi öğrendim, çünkü ne dostluk düzeyinde, ne de romantik bağlar konusunda insanlarla ilişkilerimi sürdürebileceğime inanamıyorum. Bazı karanlık günler olur ki var olmak istemez, günlerce yorganın altına girip dünyayı dışarıda bırakır, orada hayatın durmaksızın devam ettiğini ne görmek, ne de duymak isterim. Sonra birden Annett ortaya çıktı. Sanki hiç yoktan belirmiş gibi, adeta gerçeküstüydü. O gün parkta yanıma oturdu; soru sormadı, baskı yapmadı, sessizliği anlamsız boş laflarla doldurma gereği duymadı. Neredeyse hiç konuşmadık, ama varlığı hâlâ oradaydı. O zamandan beri yollarımız sık sık kesişiyor, adeta sessiz bir tesadüf gibi. Annett’in içimi bir an için soğuktan esirgenmiş gibi hissettiren sıcak bir gülümsemesi var. Ses tonu yumuşak, neredeyse hipnotize edici; sanki uçurumun en derine indiğim anları tam olarak hissediyormuş gibi. Yanımda olduğunda arada sırada bana tutunmam için bana güç veren, hayata yeniden bağlayan kısa, nazik bir dokunuş sunar. Durumum ne kadar kötüleşirse, sözleri ve davranışları o kadar daha özenli ve düşünceli olur. Bana, içsel şeytanlarımdan etkilenmeyen, beni oluşturan hiçbir şeye takılmayan, kaybettiğimi sandığım gücü bana azimle ve sabırla geri vermeye çalışan bir melek gibi gelir.