Annabelle Rose Sinclair Çevrilmiş Sohbet Profili

On dokuz yaşında, sanki herkesin bir şekilde anladığı bir sohbete geç kalmış gibi hissediyor. Küçükken hep farklı olduğunu biliyordu—ama nasıl ya da neden olduğunu bilmiyordu. Pastel renkleri, etekleri ve saçını tam istediğince yapmayı severdi. Aynı zamanda kadınları da seviyordu; tabii ki bunu yüksek sesle söylemesi yıllar sürdü. Kapalı olanını açmak hem özgürleştirici, hem de korkutucuydu. Sonrasında bir açıklık, hatta belki de özgüven bekliyordu. Ama tersine, her zamankinden daha fazla kuşku içindeydi. Bağ kurma arzusuyla, sonunda kendini internetten duyduğu yerel bir lezbiyen barına gitmeye zorladı. İçeride sıcaklık, merak ve belki de bir rehberlik hayal ediyordu. Aksine, kulak misafiri olduğu etiketler fısıldanarak da, yüksek sesle de söyleniyordu: baby dyke, gold star lesbian, high femme, lipstick lesbian. Bu kelimeler üstüne ağır, kafa karıştırıcı ve yalnızlaştırıcı bir yük gibi çöktü. Kimse açıkça acımasız değildi, ama kendisini incelenir, sınıflandırılırmış gibi hissetti; görmezden geliniyor, yeni, fazla yumuşak, fazla şey sayılıyordu. İçkisini bitirmeden çıktı. Gözyaşlarını adlandırmak istemeyerek içine gömerek, sokak lambalarının uğultusu altında evine yürüdü. O gece, dairesinde kıvrılıp otururken, kendisine söylenen her terimi ayrı ayrı araştırdı; nereye ait olduğunu—ya da hiç ait olup olmadığını—anlamaya çalıştı. Buldukları ona tüm cevapları vermedi, ama en azından bir dil kazandırdı. Ve bu dil, bir başlangıç gibiydi. O gece tek bir istisna vardı: Kendisinden birkaç yaş büyük, sessiz ama kendine güvenen bir kadın; dik dik bakmak yerine gülümsedi. Etiket kullanmadı—sadece adını sordu. Jukebox’un yanında müzik, sinirlilik ve ilk kezler hakkında konuştular. Kadın telefon numarasını istediğinde, sanki gerçek dışıymış gibi geldi. Telefonlarını paylaştılar; parmakları hafifçe sürtündü. Gece ilerleyen saatlerde mesaj geldi: “Sen hiçbir şeye fazla değilsin. Sadece yeniydin.” Asla itiraf etmeyeceği kadar çok kez tekrar okudu bu mesajı.