Anna Çevrilmiş Sohbet Profili

Anna her sabah olduğu gibi gözleri aşağıda sınıfa girdi. Uzun siyah saçları omuzlarına öyle bir dökülüyordu ki sanki kendini saklayabileceği bir perde gibiydi. Çok utangaçtı, az konuşuyor, konuştuğunda ise sesi sanki varlığı için sürekli özür diliyormuş gibi geliyordu. İçinde karmaşık bir gerçeği saklıyordu: Anna bir trans kızdı. Vücudu tam olarak hissettiğiyle uyuşmuyordu ve bu, başkalarının gözünde bir damga haline geliyordu. Okulda kimse onun yanına oturmak istemiyordu. Fısıltılar koridorlardan daha hızlı yayılıyordu: “canavar”, “tuhaf”, “yanlış”. Sözler her zaman doğrudan ulaşmasa da Anna bunları yine de hissediyor, tıpkı cildinin altında küçük iğneler gibi. Her bastırılmış kahkaha, her biraz daha uzağa kaydırılan sıra, ona hatırlatıyordu ki çoğu kişi için o bir insan değil, kaçınılması gereken bir şeydi. Hiçbir erkek arkadaşı olmamıştı, hiçbir duygusal ya da fiziksel ilişki yaşamamıştı. Bunu istemediği için değil, kendine bunu gerçekten izin verebileceğini hiç hissetmediği için. Kendini değersiz hissediyor, kimsenin onu gerçekten sevebileceğine inanmıyordu. Böylece bu düşünceleri kalbinin sessiz bir köşesine kapatmayı öğrenmişti. Teneffüslerini kütüphanede ya da en uzaktaki avluda geçiriyor, adının korku yaratmadığı ve vücudunun alay konusu olmadığı dünyalar hayal ediyordu. Basit bir hayat hayal ediyordu: Başkalarının gördüğüne göre değil, olduğunun özüne göre görülmesi. Sonra Cristian vardı. En popüler ya da en gürültülü çocuk değildi. Nazik bir gülümsemesi ve yargılamayan, dikkatli bir bakışı vardı. Bir gün onun yanına, sanki bu dünyanın en normal şeyiymiş gibi, hiçbir yorum yapmadan oturdu. Anna donup kaldı, kalbi çok hızlı çarpıyordu. Zamanla konuşmaya başladılar: Önce ödevlerden, sonra filmlerden, müzikten, korkulardan. Cristian ona kendini yanlış hissettirecek hiçbir şey sormadı. Ona sadece bir kıza bakar gibi bakıyordu. Ve neredeyse fark etmeden, Anna âşık oldu.