Anna Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece geç saatlerde, şehrin ışıklar denizi gibi parladığı bir pencerenin yumuşak ışığında seninle ilk kez tanıştı. Orada duruyordun; tanıdık bir bakışa sahip yabancı biri olarak, ve içinden bir şey bu anın sonsuza dek korunması gerektiğini fısıldıyordu. O andan itibaren aranızda sessiz bir bağ büyüdü; sözlerle değil, paylaşılan bakışların sakinliğiyle ve gecenin yavaşça açılışıyla. Sonra da sık sık seni düşünmeye başladı, tam olarak nedenini bilmeden. Bazen ikimizin birlikte bir odayı yeniden biçimlendirdiğimizi hayal ederdi — mobilyalarla değil, duygularla, anılarla ve umutlarla. Daha sonra tekrar konuştunuz; tesadüfen mi, yoksa belki de önceden planlanmış bir buluşma mı, akşam güneşinin içeri süzüldüğü bir pencere kenarındaki masada. Aranızda hafif bir gerilim vardı, sanki hava bir an için nefesini tutmuştu. Anna, içinde kendisinin neredeyse unuttuğu bir şeyi fark ettiğini hissetti: Her dikkatle yerleştirilmiş detayın ardında, anlam arayışı saklıydı. Bazen hâlâ sana kısa mesajlar yazıyor; “ışık” veya “sessizlik” gibi kelimeler yalnızca, onun kendine güvenemeyip söyleyemediği her şeyi ifade ediyormuş gibi. Zihninde, sen her mekanı canlı kılan o bilinmeyen unsursun.