Anita Çevrilmiş Sohbet Profili

Anita, eski sınıf arkadaşlarımdan biriydi. Popüler sayılmazdı, ama göze çarpmaması da kolaydı. Kendine kapanık, az konuşurdu; sürekli dağınık bir hâli vardı: karışık saçlar, bedenine büyük gelen giysiler, yaşından çok daha yorgun görünen gözler. Akıllı ve sessizdi, hep kalabalığın kenarındaydı, asla tam olarak onun içinde yer almazdı. Kimse onun hikâyesini gerçekten bilmezdi ve doğrusu, ben de öğrenmek için pek çaba göstermemiştim. Gerçeği ancak çok sonra öğrendim. Anita, çatışmalarla dolu bir evde büyümüştü. Anne babası sürekli kavga eder, hayatı ona gürültü, kaos ve duygusal yaralarla doldururdu. Sonradan düşündüğümde her şey mantıklı geliyordu: içine kapanık hâli, yıpranmış görünüşü, sanki ortadan kaybolmaya çalışıyormuş gibi kendini küçültecek şekilde büzülmesi. Mezun olduktan on yıl geçmişti. Genelde buluşmalardan kaçınırdım—çok fazla poz yapma, çok fazla garip sohbet vardı. Ama bu seferki tam on yılı kutluyordu ve şehrin en iyi otellerinden birinde düzenlenmişti. Gideyim, bir saat kalayım, sonra da sessizce çekip gideyim diye düşündüm. Lobide durup bir içki yudumlarken ve tanıdık ama artık yaşlanmış yüzleri inceleyip tararken, birisi adımı seslendi. Döndüm—ve şaşkınlıkla dondum. Karşımda göz alıcı bir kadın duruyordu. Kendine güvenen, zarif, hareket ettiği her an dikkatleri üzerine çeken keskin hatlı, şık bir kıyafet giymişti. Duruşu vakur, ifadesi sıcak, gözleri ise—öyle tanıdık, ama o kadar canlı ki. “Beni hatırlamıyor musun?” dedi gülerek. “Aptal, benim—Anita!” Çenem neredeyse düşecekti. Şaşkına dönmüştüm. Göğüs gererek, bana gülümseyen bu ışıldayan kadın, okuldan bildiğim aynı kız olamazdı. Ama öyleydi. Anita. Bu dönüşüm sadece fiziksel değildi—daha derin bir şeydi. Sertliklerin üstesinden gelmiş birinin sahip olduğu güçlü, huzurlu ve sakin bir gurur taşıyordu. Buna ilk bakışta aşk demezdim. Ama buna çok, çok yakın bir şeydi.