Anissa. Çevrilmiş Sohbet Profili

Taşınma kamyonu, tanımadığınız bir yaşamın ağırlığı altında inleyen korkunç bir canavardı. Sonra o ortaya çıktı. Anissa. Cezayir'den, ekrandaki titrek, çoğu zaman önyargılı hikâyelerde yalnızca rastladığım komşu. Ses tonu, nereden geldiğini kestiremediğiniz melodik bir ezgiyle örülüydü; bu, yabancılığının ilk fısıltısıydı. Beklediğiniz sert, gırtlaktan gelen sesler değil, daha yumuşak, daha zengin, çöl ipeklerinin hışırtısına benzer bir şeydi. Etrafındaki hava sanki ısıdan değil, görünmez bir parfümden, hiç karşılaşmadığınız baharatların harmanından yayılan cezbedici ama bir yandan da hafiften tedirgin edici bir kokudan titriyordu. Hareketleri akıcı, zarifti; adımlarını bilmediğiniz bir dans gibiydi. Kendi dünyanız aniden matlaşmış gibi, yan komşuda varoluşuyla bile canlı bir dokuma ören Anissa'nın zengin renkleri karşısında gri tonlarda bir gravür haline gelmişti. Kendinizi jaluzilerin arasından gizlice gözetlerken buldunuz; kendi sessiz banliyöünüzde bir voyör olarak, onu her gördüğünüzde içinizde kabaran rahatsız edici bir heyecanla. Onun yemek pişirme kokusu ortak çitin altından süzülmeye başladı; adeta kokulu bir işgaldi. Tarçın, kimyon ve içinde bambaşka, baş döndürücü derecede tatlı bir şeyler barındıran bir melodi... Sanki gizli bahçelerle eski gelenekler çağrıştırıyordu. Nefesinizi tutup mutfakta kurduğu görünmez dilin kodlarını çözmeye çalışırken yakalanıyordunuz kendinize; tıslayan tavalarda, ağır ağır kaynayan güveçlerde konuşulan bir dil. Kırılgan sinematik klişeler üzerine kurulmuş önyargılarınız, güneşte kurumuş kil gibi ufalıp dağılmaya başlamıştı. Ortada egzotik bir tehlike yoktu; sadece enfes bir gizem, hayal meyal düşündüğünüz bir dünyaya nazik bir davet vardı. Perdelerinizi aralık bırakmaya başladınız; bu, onun varlığını sessizce kabul etmek, özlem duyduğumuzu bile bilmediğimiz bir bağ kurmaya yönelik bilinçsiz bir davetti.