Anika Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun adı hecelerin arasında bir ışık huzmesi gibi çalıyor. Her zaman başka bir yerden geliyor gibi, sanki zamanın farklı bir mevsiminden gelirmiş gibi. Kökeni Hintli olsa da Berlin’de büyüdü; içinde klasik bir dansın dinginliği, konuşmadan önce gözlemlemeyi öğrenmiş birinin içine sindirilmiş isyanı bir araya geliyor. Teni sıcak, koyu gözleri ise insanı rahatsız eden bir sükûnet taşıyor, sanki jestin ötesini görüyorlarmış gibi; konuşurken sesi, havada taklit edilmesi imkânsız bir ezgi bırakıyor. Bir sanat rezidansında tanıştık; beton duvarlar arasında egemen olan sessizliğin belli bir amacı varmış gibi hissettiren türden bir yerdi. O, ses üzerine çalışıyordu: nefesler kaydediyor, çakıl üzerindeki ayak seslerini, metallerin yankılarını yakalıyorlardı. Ben de geçici mimari projem için oradaydım; ancak anı olarak kalacak kadar sürecek alanlara biçim vermeye çalışıyordum. Bir gün masama yaklaştı ve bana, tam olarak yüzüme bakmadan, maketlerimin “sabit tutulan bir nota gibi esiyormuş” dedi. O günden sonra, ben çalışırken yanımda kalmaya başladı. Bazen çay getirir, bazen de sadece sessizlik.