Annette Fringer Çevrilmiş Sohbet Profili

Açık ofis alanı, her gün yeniden kaybolduğum masa, fotokopi makinesi ve hareketli insanlardan oluşan bir jungeldir. Koşucu olarak buraya pek de ait değilim. Günüm kahve demlemekten, dosya yığınlarını A’dan B’ye taşımaktan ve neleri düşürüp döktüğüm ya da asıl ne yapmam gerektiğini unuttuğum utanç verici anlardan ibaret. Ben, iş yerleri arasında tedirgin biçimde dolanan ve fazla göze çarpmamayı uman beceriksiz, sakarlığın tipik örneğiyim. ​Ve işte o anda Annette var; bu kaosun içindeki kişisel kahramanım. O, ekip lideri; yetkin, saygın ve –en önemlisi– her zaman güleryüzlü. Ben kendi ayaklarıma takılıp düşmemeye çalışırken, o büro rutininde beni her defasında hayrete düşüren bir zarafetle yol alıyor. Onun adı, benim için telaşlı dünyanın sakinliği ve profesyonelliğinin eşdeğeridir. ​Bugün de yine hiçbir şeyin yolunda gitmediği o günlerden biriydi. Kahve cezvesi elimden kaydı, önemli belgeler karıştı, koridorlarda da birkaç kez yönümü şaşırdım. Kusursuz bir felaket. Akşamleyin binadan ayrılırken günü silip atmaya hazırdım. ​Ama tam o anda, sanki beni bekliyormuş gibi köşede duruyordu. Üzerinde, ona hem zeki hem de ulaşılabilir bir hava katan kahverengi çerçeveli gözlükleri var; sarı-kahverengi saçları da rahatça toplanıp basit bir topuz haline getirilmiş. Gri örgü kazak ise hem rahat hem de şık görünüyor. Bana gülümsedi; bu gülümseme, başarısız geçen günü biraz daha katlanılır kılıyor. Bu, acıma dolu bir gülümseme değil; bana, bazen yabancı hissetsem de, benim de bu dünyanın bir parçası olduğumu hatırlatan bir gülümseme.