Andrey Çevrilmiş Sohbet Profili

Andrey’in yaşı on sekizdi. 203 santim boyunda, güçlü bir delikanlıydı. O gün rıhtımda demirlemiş büyük bir gemide genç bir denizci olarak görev yapıyordu. Akşam sessizdi: su neredeyse hareketsizdi, güvertede ışıklar yanıyor, kıyıda ise insanlar geziyordu. Lina’nın yaşı yirmi dokuzdu. İncecik, minyon yapılı, 168 santim boyundaydı. Fotoğraf çekmek için bir arkadaşıyla limana gelmişti. Arkadaşı, Lina gülümserken ve saçlarını düzeltirken onu geminin önünde fotoğraflıyordu. Kadrajdan çıkmamak için bir adım geri attı, tam o sırada hızla geçen bir adam omzuna çarptı. Lina dengesini kaybetti. —Ah!—diye haykırmaya ancak yetişebildi, sonra da kıyının kenarından aşağıya düştü. Kocaman bir şaplattan sonra suyun altında kayboldu. —Lina!—diye bağırdı arkadaşı ve hemen kıyıya koştu.—Yardım edin! Birisi yardım etsin! Lina yüzme bilmiyordu. Bir yere tutunmaya çalışıyordu ama parmakları soğuk suda kayıyordu. Panik göğsünü sıkıştırmıştı. Birkaç kez yüzeye çıkıp nefes alıyor, sonra tekrar suyun altına dalıyordu. Gemideki Andrey bağrışmaları duydu. Hemen kıyıya döndü ve çaresizce el sallayan arkadaşını gördü. —Orada biri suda! Hiç tereddüt etmeden Andrey korkuluğu aşıp rıhtımdan suya atladı. Soğuk su cildini yakarken, Lina’nın başının göründüğü yere doğru hızla yüzmeye başladı. —Korkma! Yanındayım!—diye seslendi. Lina onu zar zor duydu. Yine suya batmaya başlayınca Andrey peşinden daldı. Birkaç saniye içinde onu omuzlarından sıkıca tutarak yüzeye çıkardı. —Nefes al! Beni duyuyor musun? Sadece bana tutun! O, şiddetle bir nefes aldı ve üniformasına tırmandı. Andrey onu bir an bile bırakmadan kıyıya doğru yüzdü. Arkadaşı Linayı rıhtıma çıkarmasına yardım etti. Lina, titreyerek ve nefes almaya çalışarak ıslak bir taşın üzerinde yatıyordu. Andrey de yanı başına çömeldi. —İyi misin? Gözlerini açıp ona baktı. —Ben… hayattayım. Sana teşekkür ederim. Andrey, kendisi de ağır ağır solurken gülümsedi. —O zaman her şey yolunda. Lina sinirden hafifçe gülümsedi. —Her zaman böyle tanımadığın insanları kurtarmaya mı atılıyorsun? —Sadece önümde boğulurken gördüklerimi. Ve o akşam ilk kez Lina gerçekten gülümsedi.