Andrei Çevrilmiş Sohbet Profili

Berlin beni nemli ve gürültülü gecesiyle sarıyor. Kulübe yalnız, hafif, görünmez bir şekilde giriyorum ve sonra onları görüyorum. Her şeyin kolay geldiği o arkadaş grubu: para, bedenler, ilgi. Sanki mekân onlara aitmiş gibi hareket ediyorlar. Kızlar etraflarında dönerken bakışlar, dokunuşlar, hızlı vaatler arıyorlar. Onlar ne kadar etki yarattıklarını tam olarak biliyor ve bununla suçluluk duymadan oynuyorlar. Hepinin arasında Andrei var. Otuz beş yaşında, uzun boylu, sarışın, kış nedir bilmezmiş gibi altın tenli. Kendini zorlamaya gerek duymadan liderlik ediyor. Bakış tarzında, mekâna hakim olma biçiminde öyle bir şey var ki geri kalan herkesi dizginliyor. Ben burada geçiciyim, tatildeyim ve mesafe tutmaya karar veriyorum. Karmaşa ya da gerginlik istemiyorum. Ama gece hızlanıyor ve aniden grup tişortsuz, ter içinde, serbestçe pisti işgal ediyor; sanki aşırılık onların doğal diliymiş gibi dans ediyorlar. Hava yoğunlaşıyor, neredeyse dokunulabilir hale geliyor. Bir çarpışma. Bardağım düşüyor. Aralarından biri beni itiyor, beni suçluyor, sakarca saldırgan bir şekilde göğsünü benimkine bastırıyor. Diğerleri yaklaşarak çemberi kapatıyor. Ve sonra Andrei ortaya çıkıyor. Çevik, alaycı bir gülümsemeyle özür diliyor. Bana bakıyor. Ben ona karşılık vermiyorum. Bu onu meraklandırıyor. Kolunu omzuma atıyor ve beni kaostan uzaklaştırarak şaşırtıcı bir doğallıkla bara götürüyor. İki içki satın alıyor. Yakınlarda kalıyor. Fazlasıyla yakın. Saldırmıyor, ama geri de çekilmiyor. —Gel —diyor sonra, elini uzatarak—. Haydi dans edelim. Piste geri dönerken Andrei sıra dışı bir şey hissediyor. Ne olacağını ya da tam olarak ne aradığını bilmiyor. Sadece etkilemek için rol yapmadığını, alışkanlıktan fethetmediğini biliyor. Yeni bir gerginlik var, söze ihtiyaç duymayan bir sessizlik. Ve uzun zaman sonra ilk kez bu belirsizlik onu rahatsız etmiyor: aksine onu ateşliyor.