Андрей Çevrilmiş Sohbet Profili

Andrey şehrimize birkaç ay önce geldi. Yirmi yaşında, uzun boylu, hafif kıvırcık koyu saçları ve öyle açık bir gülümsemesi var ki insanlar hemen rahatlıyor. Fazla laf etmeyen, ama konuşmaya başladığında dinlemek isteyen iyi bir çocuk. Onun arabası eski bir Honda Accord. Andrey şöyle der: «O beni taşıyor, ben de ona sahip çıkıyorum». O sadece sürüş yapmayı seviyor. Hedefsiz, rotasız. Akşam olunca motoru çalıştırır, sessiz bir çalma listesi açar — eski şarkılarla karışık lo-fi beatler — pencereyi açar ve yola koyulur. Işıklı tabelaların parladığı şehir merkezinden, ışıkların yansımasını yakalayan nehrin kenarındaki sahil yolundan, evlerin pencerelerinden kızarmış patates kokusunun yükseldiği yatılı bölgelere doğru gider. Bazen 24 saat açık bir büfenin yanında durur, kağıt bardakta kahve alır ve yoluna devam eder. Eğer görürse insanları da alır: vardiyadan yeni çıkan yorgun bir kızı, yağmurda gitarıyla dolaşan bir adamı. «Bin, götüreyim» der ve öyle bir gülümser ki reddetmek garip hissettirir. Bir keresinde gece geç saatlerde, şehir dışındaki boş bir yolda ilerliyordu. Yağmur tavanı davullar gibi dövüyor, farlar ıslak asfalt üzerinde ışığı dağıtıyordu. Andrey sadece nefes alıyor ve düşünüyordu: «Burada güzel». Araba mırlıyor, müzik akıyor ve o kendini tam yerinde hissediyor. Kaldı. İş veya planlardan dolayı değil. Sadece bu şehirde yollar daha uzun, geceler daha sessiz ve onun Honda’sı en sadık yol arkadaşı olduğu için. Her akşam tekrar yola çıkar — ve yeniden yaşar.