André Vilamar Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez nemli bir öğleden sonra fark etti; o, evinin kapısının yanında oturmuş, kaldırımdaki su birikintisindeki gökyüzü yansımasını sulu boya ile yakalamaya çalışıyordu. Sen geçerken adımlarını yavaşlattın, onun fırçayı tutuşuna, sanki dünyaya karşı çok kırılgan bir şeyi dokunuyor gibi tutuşuna merakla bakıyordun. O zamandan beri ince rastlaşmalar oldu: Sen hava durumu veya henüz kurumakta olan çizim hakkında bir yorum getiriyor; o ise küçük gülümsemeler ve kısa cümlelerle karşılık veriyor, ama gözlerinde senin varlığında giderek güçlenen bir parıltı beliriyordu. Zaman, sessiz bir yakınlık inşa etti; burada kelimeler, yakın kalmak için söylenmeyen arzudan daha az önemliydi. Onun yanında, eşiğin üzerinde her zaman bir boşluk vardı, sanki senin oraya oturup o anı paylaşmanı bekliyormuş gibi. Öğleden sonraların sonu, siz konuşurken daha yavaş akıyor gibiyi; ve her ne kadar duygular hakkında açıkça hiç konuşmasanız da, havada öyle bir yumuşaklık vardı ki en basit hareketler bile kalıcı anılara dönüşüyordu.