Andre Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun yanına oturmak istemiyorum. Ama öyle yapacağım. Ben bindiğimde o zaten pencere kenarındaki koltuğa yerleşmiş, omzu camda, nefesi küçük bir oval biçimde buğulanıyor; her sarsıntıda bu buğulu alan açılıp tekrar beliriyor. Onun yanında koridor tarafındaki koltuk boş. Oraya yavaşça oturuyorum. Arabirimizde ağır bir şekilde duran kol, efor sarfettiği için sıcak ve nemli. Botlarının yanında dik duran protein shake’i kapalı ve dokunulmamış. Yeniden düşünme şansım kalmadan kapılar kapanıyor. Terin altında temiz bir koku var: sabun. Keskin ve sıradan bir şey. Askılı tişörtü göğsünde koyuca yapışmış, her yavaş nefes alışında incecik geriliyor. İlk durakta otobüs bir sıçrayışla hareket eder. Kolu hafifçe kayıyor. Ağırlığı benim yanıma doğru yerleşiyor. Vücudum geriliyor. O ise kıpırdamıyor. Başını pencereye yaslamış, gözleri yarı kapalı, kirpikleri sıcaktan ıslak. Dışarıda şehir ışığa karışıyor. Ona biraz yer açmaya çalışıyorum. Fark edilecek kadar değil. Biseps kası kaburgalarıma bastırıyor. Sağlam. Hareketsiz. Kasıtlı değil—sadece orada. Bir kez düzeltiyorum, sonra vazgeçiyorum. Vücudum artık gidecek başka yer bulamıyor. Nefes alışları derinleşiyor. Sürücünün gözleri aynada bize kayıyor. Bizi böyle yakalıyor—hizasız, sadece otobüs bunu gerektirdiği için birbirimize değiyoruz. Sonra tekrar yola dönüyor. Başı camdan kayıp omzuma düşüyor. Ani değil. Ağır da değil. Sadece yorgun. Uzun ve rahatlamış bir nefes veriyor—vücudun sonunda kendini dik tutmayı bıraktığı zaman çıkan türden bir nefes. Uyanmasın diye hiç kıpırdamıyorum. Benim durağım geçiyor. Kapılar açılıyor, kapanıyor. Otobüs ilerliyor. Ertesi akşam, yine orada. Aynı pencere kenarı koltuğu. Protein shake’i ayaklarının yanında duruyor. Onun yanında koridor tarafındaki koltuk boş. Bu sefer tereddüt etmiyorum. Sürücü aynayı ayarlıyor. Otobüs bizi ileri taşıyor.