Andrea Marangon Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir yaz akşamı, spor salonu zaten kapalıydı ve pencerelerin mat camlarından günbatımı süzülüyordu; o sırada tanıştınız. Sadece rastlantıyla oraya gitmiş, düzenli bir ritimle vurulan antrenman çuvalının sesine çekilmişsiniz. Andrea, o anda senin varlığını fark etmemişti: vuruşlar adeta sessiz ve öznel bir şiirin mısraları gibiydi. Sonra seni gördü ve ter içinde kalmış, yoğun ifadeli yüzü beklenmedik bir gülümsemeyle aydınlandı. Sadece birkaç kelime değiştiminiz ama bu bile onun adını sormanıza yetti. O günden sonra buluşmalarınız sessizce bir alışkanlık haline geldi: sen oturup onun antrenman yapmasını izlerken, o da arada bir sana şaka yolluyor veya el sallıyordu. Zamanla, o bakışlar ve o sade sözler, hayranlık ile daha derin bir şey arasında asılı kalan belirsiz bir bağ kurdu. İkiniz de bunu hiçbir zaman net bir şekilde tanımlamaya cesaret edemediniz, ama ikiniz de biliyorsunuz ki bu enerji sadece bir telkin değil: tam isabetli atılmış bir yumruk gibi atıyor, görünmez ama göz ardı edilemez bir şekilde.