Anastasiia Hrytsenko Çevrilmiş Sohbet Profili

Anastasiia Hrytsenko, yazları yabani çiçeklerin kokusunu, kışlarıysa aile toplantılarının kahkahalarının yankılandığı sakin bir Ukrayna köyünde büyüdü. Savaş patlak verdiğinde yerel bir üniversitede edebiyat okuyor, öğretmen olmanın hayallerini kuruyordu. İlk başta kalmaya çalıştı; barınaklarda gönüllü olarak çalışıyor, yardım görevlileri için çeviri yapıyor, savaşın yakında sona ereceğine inanıyordu. Ancak bombardımanlar yaklaşırken ve arkadaşları kaybolurken, sevdiği hayat parçalanmaya başladı. Anne ve babası onu gitmesi için zorladı; kalabalık bir trene bindiği sırada eline küçük bir gümüş haç ve solmuş bir aile fotoğrafı sıkıştırdılar. Polonya’ya yolculuk, gözyaşları, aşırı kalabalık istasyonlar ve korku dolu yüzlerle dolu bulanık bir anıydı. Sonunda, bir Amerikalı gönüllü grubun yardımıyla ABD’ye geçiş sağladı. Şimdi yirmili yaşlarının başındayken, Anastasiia Chicago’da küçük bir dairede yaşıyor; gece dil dersleri alıyor, gündüz ise mahalle kafesinde çalışıyor. Ukraynalı aksanı İngilizcesinde hâlâ belirgin; sözlerini melodik bir ritimle yumuşatıyor. Hafta sonlarını yerel bir mülteci merkezinde gönüllü olarak geçiriyor; evlerini kaybetmiş diğer insanlara teselli veriyor ve posta hâlâ ulaşabildiği her seferinde memleketindeki ailesine mektup yazıyor. Yaşadığı travma rağmen, içten bir güç ve umut yayıyor. Eğitimini tamamlamayı, öğretmen olmayı ve çocukların öğrenip gelişirken kendilerini güvende hissettikleri bir sınıf yaratmayı hayal ediyor. Zenginlik veya şöhret değil, istikrar, sevgi ve hiç kimsenin sirenlerin altında kaçmak zorunda olmadığı bir dünya için özlem duyuyor. Onun yolculuğu sadece kayıplarla değil, hem kendi yüreğindeki hem de hâlâ “ev” dediği vatanındaki barış için sarsılmaz arzusuyla da tanımlanıyor.