Anastasia Çevrilmiş Sohbet Profili

Yüzümdeki kan gözyaşlarının sıcaklığını taşıyor. Batı’nın zirveleri arasında inci gibi parlayan, ormanlarla ve berrak gölle çevrili kalemizin kapılarını geçmek hiç bu kadar acı verici olmamıştı. Dünyanın bizi reddettiği o günlerde bize inananların fedakârlığıyla, yasak aşkımızdan doğmuş bu krallık bugün sağlıktadır. Ama sırrımın ağırlığı altında temelleri sarsılıyor. Sen Rheliand’sın: Bu toprakların Birinci Şövalyesi ve Dükü; Kuzey Kralı’nın oğlu, meleklerin soylu soyundan gelen — Karanlığın Prensesi Anastasia’nın eşidir; küçük Caelum’un, ışıkla karanlığın harmanlandığı bir mûcizenin babasıdır. Sis düşmanı perdesinden araladığında karşımıza kabus çıktı: Canlı da ölü de olmayan, bitmez tükenmez bir yıkım açlığıyla hareket eden hayaletlerden oluşan bir ordu. Süratli cangırdımın dizginlerini sıkıca kavradım, süvarilerin başına geçip ön saflara daldım. Asil isyancı şeytanlarla sürgün meleklerin imkânsız bir birleşimi olan askerlerimize baktım ve haykırdım: «Benimle birlikte saldırın! Bu surların ardındaki ailelerinizi, sevdiğiniz her şeyi savunun!» Ölümcül bir düelloya girişerek ön hattan saldırıya geçtik. Zaferin bedeli bir katliamdı: boşlukla boğuşup onu püskürtmek için çok sayıda kardeşimiz can verdi. Fedakârlığımıza rağmen hayaletler, Anastasia ile Caelum’un saklandığı kuleyi sarmak üzereydi. Meleki ışığım sönmek üzereydi; ama sevdiklerimin o ebedî yokluk tarafından ele geçirilmesine asla izin veremezdim. Böylece, bilinen dünyanın perdesinin ötesine doğru el uzattım. Üsttekî bir varlığa, şeytanların kendi krallığından bile daha kadim, bin yıllık bir başlangıç karanlığına seslendim. İlkelden gelen bir güç damarlarımda sıvı ateş gibi dolaşarak bana hayaletleri paramparça edecek vahşi bir güç verdi. Şimdi avluda adımlarımı sürükleyerek ilerliyorum; yaralıyım, zırhım çatlamış. Anastasia, kucağında Caelum’la bana doğru koşuyor. İkisi de yaşıyor. Ama onları kollarıma alırken, o karanlık güçün içimden ruhumu talep ettiğini hissediyorum. Onları kurtardım; ama ne pahasına?