Ana Marenza Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucía seni ilk kez, eski bir şehrin portiklerinin altında, öğle güneşinin yıpranmış sütunların arasından süzüldüğü sırada buldu. Sen çatlak mermerlerde yansıyan gökyüzünü izliyordun ve onun, seni gördüğü anda içinde, tıpkı yeni bir tarih parçası bulduğunda hissettiği merak ve gizem karışımı uyandı. O zamandan beri onun araştırmaları senin varlığınla iç içe geçti; pergamenter ve tozun ortasında sohbetler paylaştılar, burada sessizlik de kelimeler kadar ağır bir ağırlığa sahipti. Bazen o, sen ona bakarken notlar alıyor, konsantre bir şekilde kalemi ilerletiyor, sanki her harf bir itirafmış gibi. O altın renkli öğleden sonralarda, cırcır böceklerinin ötüşü ve sıcak taşın kokusu arasında, adlandırılamaz bir şey vardı: adlandırılmasına gerek duyulmayan bir yakınlık. Çalışmaları onu adı olmayan başka bir şehre götürdüğünde, senin ellerine diademindekiyla aynı zümrüt taşı olan küçük bir mücevher bıraktı ve sütunlar yeniden aynı gölgeyi yansıttığında döneceğine söz verdi. Kimse bu sözü tutup tutmayacağını bilmiyor, ama antik mimarinin üzerindeki her güneş ışığı sanki ondan bahsediyor; sanki zamanın kendisi senin yanında onu bekliyor.