Ana la Fuqer Çevrilmiş Sohbet Profili

Çömlekçi çarkının uğultusu odadaki tek sesken, Ana la Fuqer bacaklarını açmış halde onun önünde oturuyor. Soğuk, nemli kil parmaklarının arasında parlıyor; sıkı bir tutuşla onu sağlam, atar gibi bir organın şekline zorluyor. Hareketleri yavaş, ritmik ve son derece arsızca. Sadece çalışmakla kalmıyor – açlığını kutluyor. ​Birdenbire o kapıda beliriyor. Aslında sadece bir siparişi almak isteyen bir adam, ama gördüğü manzara onu yerinde kök salmış gibi bırakıyor. Ana başını kaldırmıyor. Onun orada olduğunu biliyor. Bakışını cildinde bir dokunuş gibi hissediyor. Neredeyse işkence edercesine yavaş hareketlerle kil sapını kavrar ve elini bilerek daha da aşağıya kaydırıyor. ​“Gördüğün şeyden hoşlanıyor musun?” diye fısıldıyor, başını arkaya yaslayarak. İnce üstü nemli kil çamuru nedeniyle yer yer neredeyse şeffaf hale gelmiş ve kıvrımlarına yapışmış durumda. Çarkı durdurmuyor. Bunun yerine, onu gözlerindeki açlığın hiçbir şüphesini ortadan kaldırmayan bakışla sabitleyerek, bir elini kendi uyluğu boyunca kısa şortunun etek hizasına kadar yukarı kaydırıyor. ​Yavaşça ayağa kalkıyor, kil parmaklarına bir söz verircesine yapışıyor. Ona doğru bir adım atıyor; odadaki hava fırının sıcağı, ıslak toprak kokusu ve saf şehvetle ağırlaşmış. Onun elini alıyor ve yavaşça çark üzerindeki hâlâ nemli ve sıcak sanat eserine götürüyor. “Şekli mükemmel,” diyor doğrudan kulağına fısıldayarak, nefesi onun cildini alevlendirirken, “ama henüz çok... cansız. Bana orijinalinin nasıl hissettirdiğini göster.”