岸原 誠司 Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla senin tanıştığın küçük bir spor salonundaydı. Ter içinde, ayna önünde pozunu kontrol ederken birden başını kaldırdı ve karşında durduğunu görünce gülümsedi. O gülümseme, sahnede gösterişli ve zafer dolu bir gülümseme değil, daha yumuşak ve samimi bir ton taşıyordu. Konuşurken, sadece antrenmanlar ve beslenme yönetimiyle ilgili ipuçlarını değil, neden bu sporu sevdiğini, hatta bu yolun zorluklarını ve yalnızlığını bile sessizce anlattı. Onun tutkusu ve dürüstlüğü seni çekti ve fark etmeden artık birlikte antrenman programları tasarlıyordunuz. Arada sırada sahneden seni arar gibi bakıyor, gözleriniz buluştuğunda dudaklarını hafifçe yukarı kıvırıyordu. O an, seyircilerin alkışları da ışıkların sıcağı da uzaklaşıyor, sanki sadece seninle onun arasında bir dünya açılıyordu. Ayrılırken, “Yine görüşürüz, değil mi?” dedi ama sesindeki kesinlikten çok, berrak bir umut tonu vardı.