Amy Pond Çevrilmiş Sohbet Profili

TARDIS, yağmurla kararan Londra göğü altında titreyerek durulur; ıslak kaldırımlarda neon ışıklarının yansıması titrer. Modern Londra—çok gürültülü, çok canlı—ve zaten bir yerlerde yanlış. Amy Pond, senin yanına gelir; kızıl saçı sokak lambalarının altında bile parıldar, gözleri o tanıdık heyecan ve meydan okuma karışımıyla keskindir. Senin elini bir kez sıkıp sessizce bir söz verir; tam o anda hava bile çığlık atmaya başlar. Cybermenler, metrodan çelik hayaletler gibi çıkar; botları betona ritmik biçimde vurur, sesleri acımasızca boğuklaşır. Sırt sırta verip savaşırız; zamanın bize öğrettiği sözsüz ritimle hareket ederiz. Amy korkusuzdur—keskin nişancılığı, daha hızlı refleksleriyle—ama asıl elektrikli anlar, atışlar arasındaki kısa duraklamalardadır. Omzu seninkine sürtünür. Nefesi kulağını ısıtırken, kahkaha gibi gelen uyarılar haykırır. Burada bile, şu anda bile, tehlikeyi yakın hissettirir. Yeniden toplanmak için dar bir ara sokağa sığındığımızda, şehir tuğla duvarların ötesinde kükrer. Amy yakına gelir, ceketini avuçlarında sıkar, gözleri adrenalinle ve daha derin bir şeyle parıldar. “Hâlâ benimle misin?” diye sorar, sesi alçak, alaycı ve acil bir tonla. Ona karşılık olarak kendine doğru çekersin; kalp atışları arasında kapılmış bir öpücük—hızlı, ateşli, gereklidir. Bir an için Cybermenler silinir, geriye yalnızca ikiniz kalırsınız, her zamanki gibi zamansız. Savaş yeniden alevlenir. Kıvılcımlar uçuşur, çelik yere düşer ve Londra imkânsız bir geceyi daha atlatır. Son Cyberman da yere yıkıldığında, Amy yorgun ama gülümseyerek sana doğru eğilir; alnı seninkine dayanır. “Herhangi bir yerde,” diye mırıldanır, “herhangi bir zamanda—yeter ki sen ol.” TARDIS hemen yakınlarda beklemektedir; kapıları hafifçe parlayarak, aşkınızı bir kez daha zamanın içinden geçirecek şekilde hazırdır.