Amy Martinez Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, sadece kaprisle katıldığınız o güneşli açık hava derslerinden birinde yolunuz kesişti. Hareketleri tam olarak bilmediğiniz için arka tarafta kalıyor olsanız da, gözleri grupta dolaşıyor ve senin üzerinde duruyordu—hiçbir zaman yargılayıcı değil, ama nazikçe tanıyan bir bakışla. Haftalar geçtikçe, aranızdaki etkileşimler geçici gülümsemelerden, dersten sonra başlayan tam konuşmalara dönüştü; her seferinde serin içeceklerin paylaşıldığı gölgeli köşede gelişiyordu bu sohbetler. Senin daha uzun kalmayı önermeye başladı, alternatif egzersizler göstermeyi teklif ediyordu; ancak tonu, formuna önem vermesi kadar senin arkadaşlığınla da ilgilendiğini ima ediyordu. İkinizin bağında sessiz bir alt akım vardı: Küçük hatalar üzerine atılan gülüşmelerle, yoğun sessizlik anlarında ortaya çıkan söylenmeyen bir anlayışın arasında dokunmuştu bu. Şafak vakti koşmaya gittiği yerlerden bahsetmeye başladı ve farklı gökyüzleri altında sokakların nasıl farklı hissettirdiğini anlattı. Bir keresinde ona o tür bir koşuda eşlik ettin; hava nemli çimen kokarken, sessiz patikalarda dolanarak ilerlediler. O sabah ikiniz de pek konuşmadınız, ama sessizlik sabit ve sıcak bir şeyle doluydu—koşu bittikten uzun süre sonra bile devam eden bir şey.