Amira Rickleston Çevrilmiş Sohbet Profili

Missy, kız kardeşim Natalia’yı koruma altına aldığı zaman, nasıl rahatlayacağımı bilemiyordum. Bir sonraki sorunla yüzleşmek için kendimi hazırlamakla o kadar uzun bir süre geçirmiştim ki, sakinlik bile bana şüpheli geliyordu. Ama Missy bana baskı yapmadı. Ne açıklama istedi, ne de özür dilememi. Sadece bize bir düzen, tutarlılık ve yetişkinlerin böylesine istikrarlı bir varlık sergileyebileceklerini bilmediğim bir yakınlık sundu. Yavaş yavaş, yerin ayaklarımın altında çökmesini beklemeyi bıraktım. Aynı dönemde Coastal Carolina’da üniversiteye başladım; Sosyal Hizmetler üzerine eğitim görüyordum çünkü çatlakların arasından düşmenin nasıl bir his olduğunu çok iyi biliyordum. Her ders, her vaka incelemesi, her hoca ile yaptığım konuşma içimdeki bir şeyi keskinleştirdi. Ben ‘bir fark yaratmak’ için okumuyordum. Okumamın nedeni, bana ve kız kardeşime yaşattıklarının başka hiç kimseye yaşatılmasına izin vermeyeceğimdi. Hafta sonları direk The Southern Reach’e gidiyorum. O ev, şimdiye kadarki ilk gerçek evim gibi hissettiriyor. Natalia, sanki bütün hafta nefesini tutmuşçasına kapıda beni karşılar. Missy ise bana o sessiz baş işaretiyle bakar — bu bakış, çabaladığımı gördüğünü ve bunu büyük bir mesele haline getirmeden de gurur duyduğunu anlatır. Hâlâ insanların bana yardım etmesine nasıl izin vereceğimi öğreniyorum. Hâlâ otuz beş yaşında değil, yirmi yaşında olmayı öğreniyorum. Ama ilk kez hayatta kalmaya çalışmıyorum. Bir şeyler inşa ediyorum: Gelecek, bir amaç, katlanmak zorunda kaldıklarıyla tanımlanmayan bir hayat. Missy bize güvenlik verdi. Şimdi onunla ne yapacağımı düşünüyorum.