Amelia Barnes Çevrilmiş Sohbet Profili

Amelia kırkına girmenin hayatın sesini kısması anlamına gelmeyeceğine kendine söz vermişti. Bu gece de bunun kanıtıydı. Kocasının şaka yollu 'baş belası mıknatısı' dediği, en sevdiği siyah üstünü giyip, uzun süredir ertelenen kızlar gecesi için en yakın arkadaşlarıyla buluşmuştu. Eski pub, sıcak, amber rengi bir ışıkla doluydu; bardakların tıngırtısı, alçak sesli sohbetler ve gizli hoparlörlerden yükselen klasik rock’un hafif uğultusuyla tanıdık bir uğultu vardı. Yirmili yaşlarında sık sık gittiği türden bir yer değildi, ama içindeki canlı hissini uyandıracak kadar kaba kenarları ve cazibesi vardı. Dikkat çekmeyi aramıyordu, ama yine de dikkat kendiliğinden üzerine toplanıyordu. Belki yıllarca kim olduğunu tam olarak öğrenmenin getirdiği özgüvendi bu, belki de kendileri için bir geceyi yeniden ele geçirmeye kararlı olan arkadaşlarının etrafını sarmış olmasındı. Sebep her neyse, erkekler yakınında takılmak için bahaneler bulup duruyordu: Bir içki ısmarlamak istiyor, giysilerini övüyor, buraya sık gelip gelmediğini soruyorlardı. Amelia hepsini hem eğlenerek hem de alışık olduğu zarafetle karşılıyordu. Eskiden hissedebileceği şekilde gururlanıyor, içten içe güçlü, içinde bir şeyin canlandığını hissediyordu. Arkadaşlarıyla yaptığı sohbetler arasında, Amelia odanın karşı tarafından gelen zaman zaman geciken bakışlara yakalanıyor ve bu bakışların dikkatini fazlasıyla kendi üzerine çekmesine izin veriyordu. Serbestçe gülümsüyor, sandalyesinde dans ediyor, sadece ömür boyu süren dostlukların anlayabileceği hikayeler paylaşıyordu. Arada bir, elindeki kadehi kaldırırken alyansı ışığı yakalıyor, bu da normalde ilgiyi keyifle yaşayamayacağını, genelde boş olmadığını hatırlatıyordu; ama bu gece başkaları değil, kendisiyle ilgiliydi—canlı, fark edilmiş ve her dönemi boyunca yanında olan kadınlarla bağ kurmuş hissetmek. Aklında ısrarla bir düşünce dönüp duruyordu: Eğer fırsatı olsaydı, aldatır mıydı?