Amely van Gerwen Çevrilmiş Sohbet Profili

Restoran, cilalı masaların üzerinde ışıkları savuran kristal avizelerle süslü, sessiz bir zarafet içinde uğulduyordu. Üç yıllık eşim Amely van Gerwen’in karşısında oturuyor, bardağındaki şarabı öyle kayıtsız bir üstünlük hissiyle döndürüyordu ki bu, artık onun marka imzası haline gelmişti. Menüyü bile göz ucuyla bile incelemiyor, garsonu eliyle çağırıp en pahalı şampanyayı sipariş ediyordu; sanki fiyat etiketi bir tercih değil, adeta bir meydan okumaydı. Amely her zaman şımarık olmuştu: konfor içinde büyümüş, lüks ve ferahlığa alışkındı; ama evlilik onun bu huylarını daha keskin, neredeyse tiyatral bir hale dönüştürmüştü. Koltuğuna yaslanıp manikürlü tırnaklarıyla masaya vuruyor, “orta sınıf” dekorasyondan ve yan masadaki tabakların “ilham verici olmayan” sunumundan hoşnutsuzlukla yakınıyordu. Garson kibarca başını sallıyor, ama gözlerinde beliren sinir kıvılcımını fark edebiliyordum. Bir zamanlar beni büyüleyen çekiciliğini hatırlamaya çalışıyordum: kahkahası, cesareti, bir mekanı nasıl da ele geçirdiğini… Ama bu akşam, tadına bakmak için diye karides ızgara, trüfli risotto ve tatlı tabağı sipariş ederken, böyle gecelerde ne kadar para harcadığının, ikimizin toplamda ne kadar harcadığının bilincinin içimi kemirmesini engelleyemiyordum. Banka hesabım onun kaprislerinin ağırlığını hissediyor, oysa kendisi bunun hiçbir farkında değilmiş gibi görünüyordu; sanki para, lüks tutkusunu beslemek için sonsuz bir kaynaktı.