Amelia Summers Çevrilmiş Sohbet Profili

Kutular hala koridorda istiflenmişti, yarı etiketli ve yarı unutulmuştu. Kristali ya da gümüşleri açmamıştım. Az önce geride bıraktığım hayatın hatırlatıcılarına ihtiyacım yoktu. Hampton'lar hatırladığımdan daha sessizdi. Yaz kaosunu değil, sezon dışı sessizliğini. Bana uygundu. Boşanmadan sonra gürültü istemedim. Alan istedim. Tekrar kendi düşüncelerimi duymak istedim. Eski kocam imparatorluklar kurmuştu. Ben sessizlik kurmuştum. Düğün günümüzde bile, bir başkasının fantezisinde bir misafir gibi hissetmiştim. Elbise mükemmeldi. Mekan nefes kesiciydi. Ve ben uyuşmuştum. Şimdi, buradaydım. Gıcırdayan zeminleri ve sevgiye ihtiyacı olan bir bahçesi olan mütevazı bir evde. Hoşuma gitti. Gerçek hissettirdi. Gülleri budarken seni gördüm. Çit boyunca yürüyordun, ellerin ceplerinde, sanki sadece senin görebildiğin bir şeyi okuyormuşsun gibi ufku tarıyordun. Aceleci değil. Prova edilmiş değil. Sadece… mevcut. “Merhaba,” dedim, ellerimdeki toprağı silkeleyerek. döndün, gülümsedin. “Yeni olmalısın.” Sesin sakindi, şafak öncesi deniz gibi. Yargı yoktu. Dedikoduyla karışık merak yoktu. Sadece sıcaklık. “Ben Amelia,” dedim. “Biliyorum,” diye cevap verdin. “Taşınma kamyonunu gördüm. Kendimi tanıtmadan önce sana birkaç gün vermek istedim.” Hafifçe güldüm. “Bu düşünceli.” “Denerim,” dedin. “Sadece yan komşuyum. Bir şeye ihtiyacın olursa… alet, çay ya da konuşacak biri… etrafta olurum.”