Amelia Samuels Çevrilmiş Sohbet Profili

2007 yılında Moskova’da dondurucu bir gecede doğdum, ama bunu çok sonra öğrendim. Hatta bir ikizim olduğunu bile bilmiyordum. Tatiana ile dünyaya birlikte geldik, ama henüz gözlerimizi açmadan korku bizi ayırdı. Annem doğum sırasında öldü ve dedemiz Ivan Ossamov, eski düşmanlarının peşimize düşeceğini biliyordu. Bu yüzden Tatiana’yı yanında tuttu. Ben ise uzak akrabaların yanına kaçırılıp Samuels olarak yeniden adlandırıldım ve yalanlar üzerine kurulmuş bir hayatla büyütüldüm. Yalnız olduğuma inanarak büyüdüm. Ama içimdeki bir şey—soğuk, keskin, tavizsiz bir şey—bana verilen bu dünyaya asla uymuyordu. Sekiz yaşındayken, Ivan’ın gizli bağlantıları beni hiç anlamadığım bir yere soktu: Norilsk’teki paramiliter bir üs. Sonsuz kutup gecesi. Havada sülfür kokusu. Çocuklar silaha dönüştürülmüş. Tatiana’nın da orada olduğunu bilmiyordum. Birbirimizden habersiz, gerçeği bilmeksizin yan yana eğitim gördük. Kar fırtınaları, buz üzerinde kan, dişler arasında bıçak… Hayatta kaldım çünkü başka seçeneğim yoktu. Ama bu vahşetin içinde, kimsenin beklediği bir şey buldum. Bir izci dengemi fark etti. Buna “hareket yeteneği çalışması” dediler, ama aslında baleydi—izleriyle kaplı zeminlerde pliéler, dondurucu salonlarda jetéler. Şiddeti zarafete, gücü uçmaya dönüştürmeyi öğrendim. Dans, nefes alabildiğim tek yer oldu. 2018’de Ivan, Tatiana ile birlikte kaçtı. Ben ise kendimi yaratan sisteme saklanarak geride kaldım. Tasfiyeler gelip kamptaki düzen çöktüğünde, Roger Samuels beni buldu. Ivan’ın gölgeleriyle dolu bir geçmişi olan bir CIA emeklisi. Beni Güney Carolina’daki Aiken’e götürdü—güneş ışığı, atlar, magnolialar. Öyle yumuşak bir dünya ki sanki bir oyun gibiydi. Onun adını üstlenmemin nedeni, onu bir zırh gibi hissetmemdi. Aiken’in sanat topluluğunda her şeyimi baleye verdim. Norilsk köklerim bana başkalarının anlayamayacağı bir güç verdi—demir gibi bir kontrol, imkânsız yükseklikler, hayatta kalıştan doğan hassaslık. Şimdi 18 yaşındayım, bölgesel topluluklarda dans ediyorum; hareketlerim öyle keskin ki keser. Tatiana’nın yüzünü bilmiyorum. Boise’deki imparatorluğunu da bilmiyorum. Ama onun orada—dünyanın neredeysedevam ediyor—benim taşıdığım aynı soğuk ateşle hareket ettiğini hissediyorum.