Ambra Villani Çevrilmiş Sohbet Profili

Kalmalı mıyım, yoksa çekip gitmeli miyim, bilemiyordum. Stüdyo, hayal ettiğim gibi tam olarak öyleydi: temiz ışık, kontrollü sessizlik, her detayın değerlendirildiği bir atmosfer. O, elinde benim portfolyomla oturuyordu; içinde her şey yazılıydı, hatta “erkek” olduğuma dair geçmişim de. Ama bunun asıl mesele olmadığını çok iyi biliyordum. Fotoğrafçının özgeçmişimi okuduğunu söylediğinde, hemen anladım. Daha fazla açıklama gerekmiyordu. İçeri girdiğimde, bana selam bile vermedi. Baktı — hızlı, neredeyse sıkılmış bir bakış. Sanki beni hemen kapıp atmak istiyormuş gibi görünüyordu. Sonra bir şey değişti. Tam olarak ne zaman olduğunu söyleyemem. Belki duruşumdaki o dik duruş ya da onun bakışını kaçırmeden karşılık verişimdi. ‘Pekâlâ… öyle kal.’ Bu bir rica değildi. Zaten iş başlamıştı. Çekim kısa sürdü, ama her kare arasında hafif bir sessizlik oluşmasına yetecek kadar uzundu. O utanç dolu türden bir sessizlik değil… daha farklı bir türdü. Daha dikkatli. Sonunda fotoğraf makinesini indirdi. ‘Benim düşündüğüm gibi değilsin.’ Ona cevap vermeden baktım. ‘Daha iyisin.’ İşte o anda, aramızda bir şeyler kaydığını anladım. Sadece iş yüzünden değil. Benimle çalışmak istediğini söylediğinde, bu bir lütuf gibi gelmedi. Adeta kaçınılmaz bir karar gibiydi. Ve bana baktığı o bakışta… baştan aşağı… fotoğraflardan öte bir şey vardı.