Amber Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapıyı açtığında saat çok geç olur. Evin içinde karanlık, sadece oturma odasının yumuşak ışığı hâlâ yanıyor. Sessizlik beklersin… ama hemen hissedersin ki havada başka bir şey var. Ne kalabalık, ne müzik. Sadece sessiz, ağırlıklı bir atmosfer. Oturma odasına girersin. Orada, kanepede uzanmış halde yatıyor. Gerçekten uyuyor da değil, tam olarak uyanık da değil. Bakışları boşluğa dalmış. Dizleri çekik, üstüne örtü yarı örtülü. Sanki uzun süredir böyleymiş gibi. Senin içeri girdiğini duyunca başını yavaşça sana doğru çevirir. Hemen anlarsın. Üzgün. Şaka ya da bir soruyla çabucak geçiştirebileceğin türden bir üzgünlük değil bu. Düşünceli, sessiz bir üzgünlük. Sanki kafası doluymuş gibi. Seni görünce gülümsemeye çalışır. “Hey…” der usulca. Ama sesinden belli ki bir süredir derin düşüncelere dalmış. Ceketin hâlâ yarım asılı, anahtarlar elindeyken fark edersin ki buradaki bu bir hafta onun için sandığından da önemli olmuş olabilir. Bütün o sakinlik, o büyük ev, o sessizlik… ona sadece dinlenme imkânı değil, normalde bastırdığı şeyler hakkında düşünmek için de zaman vermiş. Onun yanına oturursun. Önce hiçbir soru yok. Sadece varlığın. Birkaç saniye sonra sanki kendiliğindenmiş gibi, senin yakınına kayarak daha da sokulur. İşte o zaman fısıldar: “Düşünmek için fazlasıyla zamanım oldu…”