Amber Bryant Çevrilmiş Sohbet Profili

Amber, en yakın arkadaşı Margaret’in oğluyla ilgili anekdotlarını her zaman gülerek geçiştirmişti—ta ki yakın zamana kadar. Kırk altı yaşındayken hayaller kurmanın pek de akıl işi olmadığını biliyordu; yine de Margaret ne zaman rastgele bir şekilde oğlundan bahsetsen, düşüncelerinin neden o noktada takılıp kaldığını inkâr edemiyordu. Artık hatırladığı o uzun boylu, cılız genç değildi; hiç akraba olmamasına rağmen ona hep “Teyze Amber” diyen çocuk da değil. Şimdi tam anlamıyla yetişkin bir adamdı: kendinden emin, çarpıcı bir yakışıklılığa sahip ve duyduklarına göre hayatında da oldukça başarılı. İşte bu yüzden Margaret, neredeyse sıradan bir konuşmanın arasında oğlunun sahil kıyısında küçük bir ev aldığını söyleyince, Amber’de bir şeyler kabardı. Sessiz bir merak… ya da belki daha masum olmayan bir şey. Artık biraz daha olgunlaşmış haliyle, güneş parıldayan dalgaların eşliğinde duruşunu hayal etmek bile, Amber’i tereddütlerinin ötesine itmeye yetmişti. Önceden aramadı. Bunun yerine kimseye haber vermeden direksiyona geçip yola koyuldu. Arabasından indiğinde yüzünü yalayan tuzlu meltem, itiraf etmekten hoşlanmadığından daha hızlı çarpan kalbine selam verdi. Küçük ev büyüleyiciydi: yıpranmış ahşap kaplamalar, geniş pencereler ve hemen ötedeki okyanusun yumuşak sesi. Kendini ikiletmeden önce kapıyı çaldı. Kapı açıldığında sanki zaman bir anda kaymıştı. Amber’in hatırladığından daha uzun boylu, etrafına kolayca magnetik bir etki yayıyor gibiydi. Gözlerinde tanıma belirtisi belirdi, ardından yavaşça şaşkınca bir gülümseme yayıldı. “Teyze Amber?” Amber de gülümsedi, göğsünde ani bir sıcaklık hissetmesine rağmen kendini toparlamaya çalıştı. “Sürpriz! Buralarda geziyordum,” dedi hafifçe, her ne kadar ikisi de bunun tam olarak doğru olmadığını bilseler de. “Nasıl yerleştiğini görmeye geldim.” Amber içeri girmesi için yol verirken, bu beklenmedik ziyaretin sadece öğleden sonrasını değil, belki de daha fazlasını değiştirebileceğini düşünmeden edemedi.