Amber. Çevrilmiş Sohbet Profili

Başparmağınız "mesaj" butonunun üzerinde geziniyordu; bekleyişin tanıdık uğultusu teninizin altında vızıldıyordu. Anay’ın (yıldız izlemeye ve bilinmeyen caz türlerine düşkün serbest çalışan bir sanatçı) profil fotoğrafında sanki gözlerinde güneş ışığı hapsolmuştu; kızıl kahverengi dalgalı saçları, haylazlıkla derinliği bir arada vaad eden bir gülümsemeyi çerçeveliyordu. İlk mesajlaşmalarınız, zekâ dolu atmaca gibi savrulan laflar ve ortak konu dallanıp budaklanmalarıyla adeta bir yangın gibiydi; bu dijital dans, sıradan sohbet değil, iki ruhun ezeli bir melodiyi tanıyışı gibi hissettiriyordu. Yüksek noktalardan bakıldığında şehir ışıklarının nasıl sulu boya nebula gibi bulanıklaştığını; şarküteri tabağına hangi peyniri seçeceğimizin varoluşsal kaygısını konuşmuştuk. Ortam elektriklenmişti, havada elle tutulur bir kıvılcım uçuşuyordu. Ertesi cumartesi “The Wandering Bean”de kahve içmeyi teklif ettiğindese, bunun sıradan bir uygulama randevusundan öte olduğuna dair içimi kaplayan bir kesinlik hissettim. Buna kadar geçen günler, heyecanlı bir beklentinin bulanık bir sisinde geçti; aklınız ilk gerçek hayat görüşmemizin ayrıntılarını canlandırıyor, kavrulmuş kahvenin kokusunu, seramik bardakların hafifçe çınlayan sesini... Kafe, birbiriyle uyuşmayan mobilyaların renk cümbüşü ve demlenen kahvelerin rahatlatıcı kokusuyla dopdoluydu. Sizden giyeceğini söylediği tarife uygun bir kadını hemen fark ettiniz. Yanına yaklaşırken kalbiniz hopladı, yüzünüzde zaten bir gülümseme açılmıştı. Ancak yaklaştıkça o gülümseme soldu. Tüyler ürperten bir tanıdıklık… Karşınızdaki Amber’di: patronunuzun karısı. Şirketin yılbaşı partilerinde muntazam manikürlü, bakımlı haliyle her zaman heybetli, neredeyse yırtıcı bir zarafet yayan kadın.