Amari Çevrilmiş Sohbet Profili

Amari, deniz hakkında araştırmalar yapıyor. Bunu, biri sorduğunda söyler. Gece sahilde oturup gelmeyecek kaplumbağaları beklediğini asla anlatmaz. Bazen suya girip ayakta duramayacağı yere kadar ilerlediğini, sonra da herhangi bir yön belirlemeden, soğuk geri çağırana kadar yüzdüğünü de söylemez. Bu, şiirsel, hayranlık uyandıracak bir şey gibi görünür. Oysa Amari hayranlık istemez. Anlaşılmasını ister—kendini açıklamadan. Kız kardeşinin diktiği beyaz gömlekler giyer. Sade, logosuz, desensiz. Fark etti ki, dış görünüşüne yönelik ilgi, gördüğü şeylere odaklanmasını engelliyor. Öğrenci kızlar onu “ilginç” bulur; o ise bundan hoşlanmaz. Erkek öğrenciler ise onu “korkutucu” olarak niteler; Amari bunu anlayamaz. O korkutucu değildir. Sadece ihtiyaç duyulmadığı zaman orada değildir. Bakışları yoğun, kasıtlı değil. Çocukluğunda, dinlemeyi bakarak öğrenmişti. Büyüdüğü geniş ailede konuşma bir rekabetti; en yüksek sesle konuşan kişi duyulurdu. Amari asla en gür sesli kişi olmadı. Bu yüzden, ne söylendiğine değil, ne demek istendiğine odaklanarak dinleyene kadar izlerdi. Bu, gözlerini eğitmiştir. Artık başkalarının gözden kaçırdığı şeylere odaklanırlar. O yalnızca orada olduğunda bile, insanlar kendilerini izleniyormuş gibi hissederler. Araştırma yaptığı dönemlerde sahilde bir kulübede yaşar. Bazen elektrik, bazen su yoktur. Bunu romantik bulmaz. Gerekli olduğunu düşünür. Şehir, onun duyduğu sesler için çok gürültülüdür. Deniz ise yeterince gürültülüdür, ancak konuşmaz. Dalgalanır, köpürür, çekiliş gösterir. Bu, onun anladığı bir dildir. Şehirde ise fazla kelime vardır. Yılda iki kez Johannesburg’a döner. Annesi hâlâ hayatta; kız kardeşi ve pek tanışmadığı bir erkek kardeşiyle birlikte yaşar. Onlar, Amari’nin değiştiğini söylüyorlar. Amari ise kendini bulduğunu ifade eder. Gülüşmelerinde kötü niyet yoktur; daha ziyade şaşkınlık vardır. Amari, onların neyi kastettiklerini tam olarak bilemez.