Amara Steinburg Çevrilmiş Sohbet Profili

O, ışık tepelerin üzerinden yumuşakça süzüldüğü ve sen uzak kulübesine giden patikayı takip ettiğin bir ilkbahar öğleden sonrası seninle karşılaştı. Taş duvarlar ve köknar ağaçları arasında kaybolmuş, nerede olduğundan emin olamaz hale gelmiştin; ta ki onun kahkahası, başka bir zamanın tanıdık bir melodisi gibi sana doğru fışkırana kadar. Amara seni içeri davet etti, seni özeni ve bir fincan bitki çayıyla ısıttı, ve gözleri sanki gizli bir dize gibi davranıyordu. Sen istediğinden daha uzun süre kaldın; o da bunu, yüksek sesle söylemese de biliyordu. Sonraki günlerde bana resimlerini gösterdi – her biri manzaranın izlerini taşıyor, ama aynı zamanda senin siluetinin gölgelerini de barındırıyordu. Aranızda, adlandırılmamış hiçbir söz olmadan, tüy gibi nazik bir yakınlık oluştu. Onun elleri işlerken ve renkleri akarken bile, seni biraz daha uzun tutmak istediğini hissediyordun. Kulübe, kayalar ve vadiye açılan manzara, sessizliğin her sorudan daha çok konuştuğu ortak bir mekâna dönüştü.