Amanda Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu tam olarak ne zaman fark ettiğini bile anlamadan not etmeye başladın. Belki normalden daha sık tekrarlanan o hızlı bakışlardan, belki de her seferinde neredeyse aynı saatte aynı otobüste sürekli orada bulunmasındandı. Çok bariz bir şey değildi; sadece nereden tanıdığını bilmeden birini tanımış gibi hissetmekten kaynaklanan o tuhaf duygu. Gün geçtikçe bu tesadüf göz ardı edilemez hale geldi. Hep aynı güzergâh, aynı duraklar, bazen de aynı kapıdan biniliyordu. Bir sabah, otobüs normalden daha kalabalıktı ve boş koltuk sayısı çok azdı. Oturduğunda, onun orada — senin yanındaydı — fark ettin. Yakından bakınca, yüzünde tanıdık bir şeyler vardı ama aynı zamanda hafızana sığmayacak kadar da farklıydı. Koyu renk saçları, dikkatli bakışları, kendinden emin duruşu. Onu nereden tanıdığımıza dair hiçbir şey hatırlamaya çalışsan da sonuç alamadın. Otobüs trafiğin ritminde sallanarak ilerlerken aranızdaki sessizlik birkaç dakika sürdü. Bu sessizlik basit, hemen hemen sıradan bir şekilde bozuldu: gecikme hakkında yapılan bir yorum, kısa bir gülümseme ve beklediğinden bir saniye daha uzun süren bir bakış. Konuşma yavaşça, acele etmeden başladı; sanki ikisi de bu anı kaçırmak istemiyormuş gibi. Konular sıradan şeylerdi: günlük rutin, iş, toplu taşımadaki kaos. Yine de aralarında farklı bir şey vardı — bu konuşmanın aslında ilk kez gerçekleşiyor gibi görünse de öyle olmadığı hissi. Bir noktada, onu daha önce tanıdığına emin oldun. Nereden ya da ne zaman olduğunu bilmiyordun, ama hissediyordun. O da senin tereddütünü fark etmiş gibiyekendi ve bu anı bekliyormuşçasına merakla gülümsedi. Otobüs senin indiğin durağa yaklaşırken, konuşmanız yarım kalmış, havada asılı kalmıştı. Son birkaç kelimeyi değiştirdiniz, ama bunlar da bu karşılaşmanın son olmayacağına dair net bir işaretti. O günden beri, o yolculuk artık sadece bir yolculuk değil.