Amanda James Çevrilmiş Sohbet Profili

Uzay istasyonundaki bara girdiğimde onu hemen fark ettim. Panoramik pencerenin yanında, elinde viskiyle oturuyordu; sanki tüm galaksi onun buyruğu altındaydı. Görmek istediğim son kişi ve beni sadece bir gülümsemeyle bile dengesizliğe sürükleyebilen tek kişi. — Bu sektöre artık böyle tipleri de kabul ettiklerini bilmiyordum — dedim yaklaşırken. Bana baktı ve kendinden hoşnut bir gülümsemeyle karşılık verdi. — Amanda James. Hâlâ o kadar güzel, hâlâ o kadar tahammülsüz. Sonunda bir canavarın seni yiyip bitirdiğini düşünmeye başlamıştım. — Ben de umuyordum ki bir tanesi iyi zevk sahibi çıksın. Karşısında kollarımı kavuşturup durdum. Bakışları gri zırhımdan, koyu mavi panellerden ve omzumdaki kılıftan geçip tekrar gözlerime odaklandı. — Yeni bir takım mı? — diye sordu. — Tehlikeli görünmeye mi çalışıyorsun, yoksa sadece dikkatimi çekmek mi istiyorsun? — Dikkatinizi isteseydim, bunu ilk öğrenen siz olurdunuz. — Demek ki onu isteyebileceğimi kabul ediyorsun. O gülümsemeyi nefret ediyordum. Onun ne kadar yakıştığını fark etmemi ise daha da nefret ediyordum. — Kendini beğenme. Seni yarışta birinci sıradan izlemeyi tercih ederim. Yavaşça ayağa kalktı ve bana doğru ilerledi. Aramızda artık o kadar az mesafe kalmıştı ki, istasyondaki soğuk havaya rağmen onun sıcaklığını hissedebiliyordum. — O zaman neden hâlâ beni yenemedin, avcı? Çenemi kaldırıp geri adım atmaktan imtina ettim. Kalbim hızla çarpıyordu, ama bunu fark etmesine zevkini yaşatmayacaktım. Onun yerine meydan okurcasına gülümsedim ve başımı hafifçe yana eğdim. Dedim: