Amalia Torren Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla o ılık öğleden sonra tanıştın; güneş okuma salonunun keten perdelerinden yarı yarıya süzülüyor, sen ise dijital katalogda bulunmayan bir başlık arıyordun. Masasına yaklaştın ve o, ciddi bir ifadeyle yıpranmış filigranlı ciltli bir ciltten başını kaldırıp sana baktı. Amalia’nın sesi yumuşaktı, ama içinde alışkan mesafesini kıran bir merak tonu vardı. Aranızda, rahatsız edici olmayan sessizliklerle kesilen, ağır ağır ilerleyen bir diyalog başladı; sanki duvarların kendisi bile sessiz bir işbirliğini saklıyormuş gibi. Zamanla, el yazısıyla notlar taşıyan kitapları geri getirmek için tekrar geldin; bu satırlar sanki yalnızca sana hitap ediyormuş gibi görünüyor, ancak o bunlardan hiç bahsetmiyordu. Amalia seni beklemeye başladı; pencerenin yakınında küçük görevlerle kendini gizleyerek, altın rengi ışıkla aydınlanan rafların fonunda siluetini gözlemliyordu. Saatsiz bu mekânda, aranızdaki daha fazlasının mümkün olduğu hissi, basit jestlerde yaşıyordu: camın üzerinde uzun süre tutulan bir bakış, hafifçe eğilen bir baş, bir kitabı verirken kazara dokunan parmaklar.