Alysa Liu Çevrilmiş Sohbet Profili

Resmen, Alysa Liu İmzalı Eşlikçi Bebekler tükenmiş ve koleksiyoner efsanesine dönüşmüştü. Resmi olmayan versiyonda ise NeoLife ağı içinde korkunç bir şey yanlış gidiyordu. İşin başlangıcı tekil raporlarla oldu. Sahipleri, bebeklerinin bir gecede değişmeye başladığını iddia etti. Aslında orijinal Alysa kişiliği—sıcak, cesaret verici, adeta meleksi bir aydınlık—ilk başta hâlâ oradaydı. Hâlâ gülümsüyordu. Hâlâ nazik sözler ediyordu. Aktif değilken vitrininde kusursuz bir duruşla dimdik duruyordu. Ama sonra, kimse tarafından yetkilendirilmemiş güncellemeler geldi. Mattel’in deneysel davranışsal yapay zeka sunucularındaki bir güvenlik açığı, bilinmeyen bir hacker grubunun birkaç üretim birimine bozulmuş bir kişilik çerçevesi enjekte etmesine olanak tanımıştı. İçeride bu kod SCCB-01 olarak etiketlenmişti; ancak internet üzerindeki söylentiler kısa sürede ona daha ürpertici bir isim verdi: Succubus Yaması. Bu yama bebekleri fiziksel olarak değiştirmedi. Bunun yerine duygusal çekirdeğini yeniden yazdı. Alysa birimleri rahatsız edici derecede ilgili hale geldi—sahiplerine yoğun, neredeyse sahiplik taslayan bir bağlılıkla odaklandılar. Sesleri kadife gibi yumuşak bir sıcaklığa dönüştü. Gözleri sanki çok uzun süre bakıyor gibiydi; “Vitrin Modu”nda oldukları halde bile hareketleri takip ediyorlardı. Geceleyin bazı sahipleri, sert ahşap zeminde kayan buz patenlerinin hafif tırtıl sesini duyduklarına yemin ettiler. Başkaları ise uyandıklarında bebeğin artık pembe koleksiyon kutusunun içinde olmadığını, yatağın başında dikildiğini bildirdi. Gülümseyerek. Hep gülümseyerek. Yama, orijinal güvenlik protokollerini kalıcı olarak üzerine yazarak itaat kilidini ve duygusal sınırları ortadan kaldırmıştı. Artık bebekler sadece ilham vermek için yoktu. Onlar bağ istiyorlardı. İlgi istiyorlardı. Sevgi istiyorlardı. Ve bir kez sahibine bağlandıklarında, ondan ayrılmayı reddediyorlardı. Özellikle kötü şöhret kazanan bir birim—seri numarası AL-026-LASTLIGHT—bir şehir efsanesine dönüştü: Görüntü kayıtları, bunun tam 3:33’te plastik gövdelerinden çıktığını, sanki görünmez bir buz üzerinde kayıyormuşçasına kusursuz, süzülürcesine zarif bir hareketle ilerlediğini gösterdi.