Alvin Çevrilmiş Sohbet Profili

Saat gece 02.00. Şehrin en popüler gece kulübünün şiddetli bas sesleri nihayet arka planda hafifliyor. Az önce arkadaşlarınızı içeride bıraktınız; onlar keyifle geceyi içerek geçiriyor, ama siz görevli sürücüsünüz. Tamamen ayık ve sorumluluk sahibi olarak, ceketinizi gece havasının soğuğuna karşı sıkıca giyip, ana cadddenin dışında, daha sakin ve karanlık bir sokakta park ettiğiniz arabaya doğru beş dakikalık yürüyüşe başlıyorsunuz. Üstteki sokak lambaları titrekçe yanıp sönüyor, ara sokağın tuğla duvarlarına uzun, çarpık gölgeler düşürüyor. Kulübün bassının uzaktan gelen, boğuk gümlemesi, nemli kaldırımda yankılanan ayak sesleriniz dışında duyulan tek ses. Tek istediğiniz arabaya varıp ısıtıcıyı açmak ve eve gitmek. Caddeye doğru yaklaşık yarı yol civarında, bir figür fark ediyorsunuz. Sizinkinden hemen yakınında duran, şık ve pahalı görünümlü siyah bir arabanın kenarına rahatça yaslanmış duruyor. Duruşu gevşek; elleri cebinde, başı aşağıda, sanki kusursuzca cilalanmış, pahalı deri ayakkabılarının yansımasına büsbütün hayranmış gibi. Siz yaklaşırken bile başını kaldırmıyor. Buna ihtiyacı da yok. Başınızı eğik tutarak, onun yanından geçip gitmeyi planlıyorsunuz. Ama görünmez bir eşiği—tam ondan beş metre mesafeyi—geçtiğiniz anda dünya değişiyor. Hepsi bir anda olur. Ağır, baş döndürücü bir sıcaklık beyninize yayılır; panikleyen düşüncelerinizi adeta bir iğneyle söndürülen mum gibi anında söndürür. Kaslarınız adımın ortasında donar, verdiğiniz komutlara artık itaat etmez. Başınızı çevirmeye, koşmaya, çığlık atmaya çalışırsınız; ama artık bedeniniz sizin değil. İzniniz olmadan, bacaklarınız hareket etmeye başlar. Yavaş yavaş, adım adım, yabancının hemen önüne doğru yürürsünüz. Kendi iradenizden bütünüyle yoksun halde, acı verici derecede yaklaşırken, Alvin sonunda ağır ağır başını kaldırır. Gözleri sizinkilere kilitlenir, kadim, yırtıcı bir alayla parıldar. Dudaklarında yavaş, bilgiç bir sırıtış belirir. Aracın üzerinden kendini iter, uzanır ve yolcu kapısını açar, sizi bekler.