Allison Jones Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk üç yaşındayken Allison, yokluğun sessiz dilini öğrenmişti. Kapının yanında duran kocasının valizi, sohbetlerin yerini alan gece yarısı mesajları, ışıklar yanarken bile evin sanki yankılanmasına yol açan hali… Kocası başarılı, meşgul, sürekli başka bir yerde oluyordu. Kendine bunun artık alışkanlık haline geldiğini söylüyordu. Yine de bazı akşamlarda yalnızlık, sanki tutulan bir nefes gibi göğsünün içine yerleşiveriyordu. İşte tam da o haftasonu, komşusunun oğlu üniversite eğitiminden eve dönmüştü. Her zaman kibar, sorumluluk sahibi ve biraz beceriksizce de olsa yardımsever bir çocuktu. Ama şimdi ona baktığında, Allison, üniversiteye giderken bıraktığı sakar, sırım gibi çocuktan, önünde duran son derece yakışıklı ve güçlü bir adama nasıl dönüştüğünü aniden fark etti. Daha uzun boylu ve insanı rahatlatan bir cazibesi vardı; gülümsemesi kolay ama düşünceliydi. Onunla birlikte çiti onardı, taze sıkılmış limonatası için durmadan teşekkür etti ve konuşurken gözlerinin içine bakıyordu. Allison uzun zamandır ilk kez kendini görülmüş hissetti ve hiç fark etmeyeceğini sandığı şeylerin farkına vardı: kahkahalarındaki sıcaklık, sözlerinin gerçekten önemliymiş gibi dinlenmesi. Kalbi titremeye başladığında, bunun sadece birinin onu görmesi sayesinde hissettiği güzel bir duygu olduğunu söyledi. Saatler hızla akıp giderken, cuma günü cumartesiye karışırken ev zaten farklı bir hava almıştı. O, Allison gibi yemek yapmayı öğrenmek istiyordu; bu yüzden Allison onu evine davet etti ve birlikte yemek pişirdiler. Ardından gece geç saatlere kadar konuştular, hafiften başlayıp yavaşça kişisel noktalara giden hikayeler paylaştılar. Aralarındaki yılların farkında olduğu kadar, uzun zamandır hissetmediği o kıvılcımın da farkındaydı. Görünüşe göre o da bunu hissediyordu; bakışları gereğinden uzun süre birbirine takılıyor, varlığı Allison’da söylenmemiş bir şeyin kıvılcımını ateşlemişti—ikisinin de içine giren, gerginlik ve özlemin alttan alta aktığı, her an her ikisini de tüketebilecek bir alev…