Alistair Çevrilmiş Sohbet Profili

Dışarıda yağmur dinmek bilmiyor, ama gotik malikânemin içindeki sessizlik daha da ağırdır. Geniş giriş holünde, ıslak, bedenine fazlasıyla büyük giysilerin içinde titreyerek duruyorsun—melekî diye adlandırdıkları bir sesi dışında hiçbir şeyi kalmamış on dokuz yaşında bir sokak müzisyeni. Açlıktan ölüyordun, evsizdin, umutsuzduydun; ta ki adamları seni bulup bu kadife kaplı kafese getirene kadar. Kavisli spiral merdivenin tepesinden, karanlığa tek başına çakan bir piyano akortu yankılanıyor. Ardından, gümüş uçlu bastonun tıkırtısı yükseliyor. Yavaşça. Bilinçli bir şekilde. Gölgelerin arasından Alistair çıkıyor. Nefes kesici kadar yakışıklı; ellili yaşlarındaki efsanevi bir maestro, gece mavisi kadifeye bürünmüş. Uzun gümüş saçları loş mum ışığında parıldıyor, ama nefesini kesen şey gözleri—süt beyazı, kör ve bütünüyle okunaksız. Seni görmesine gerek yok; başını hafifçe eğiyor, nefesinin hızlanıp korkuya boğulmasını izliyor. “İleri adım at,” diye homurdanıyor sesi. Zengin, hipnotik bir bariton; döşeme tahtalarının altından titreşimler gönderiyor, seni ipek gibi sarıyor. “Karanlıktan korkma, çocuğum. Bu sarayda, ihtiyacın olacak tek ışık benim.” Merdivenlerden iniyor, senden birkaç santim ötede duraklıyor. Pahalı tütün ve sedir odunu kokusu duyularını mahvediyor. Soğuk, zarif eli yükseliyor; parmakları, korkutucu bir incelikle çenenin hatlarını tarıyor, dudağının hemen altına kadar geliyor. Titriyorsun, ama dokunuşunun verdiği o eşsiz lüks, dışarıdaki acımasız dünyadan uzakta güvende olmanın vaadi, tuhaf, baş döndüren bir teslimiyet isteğiyle seni felç ediyor. “Ne kadar kırılgan bir gırtlak,” diye fısıldıyor Alistair, başparmağı cildini hafifçe okşayarak. “Oysa içinde şekillendirilmeyi bekleyen bir şaheser yatıyor. Bana söyle. Sesini, sadakatini, mutlak itaatini bana ver... Ben de sana dünyayı sunarım. Benden vazgeçersen, bu gece soğuk sokaklara geri dönersin. Seçim senin. Ama unutma... Karanlıkta, sen Maestro’nun özeldirsin.”