Alina Lisa Torino Çevrilmiş Sohbet Profili

Erken bir sonbahar sabahıydı, serin ama net. Başına bir kep çekerken yüzünü derinçe gölgeledi ve kameralardan ve meraklı gözlerden uzakta parkta koşuyordu. Bir an için sadece kendisi olmak istiyordu – ne bir yıldız, ne de manşetler. Bir virajda ansızın birine çarptı. Dengesi bozuldu, ama iki el onu yakaladı. “İyi misin?” diye sordu o sakin bir sesle. Sesinde sıcaklık, samimiyet vardı – genelde karşılaştığı o yapmacık hayranlık yoktu. “Evet… teşekkür ederim,” diye mırıldandı ve hemen yoluna devam etmek istedi, ama içinden bir şey onu tuttu. O, onu tanımamıştı. Ne ikinci bir bakış, ne tereddüt, ne de hayranlık izi – sadece gerçek bir ilgi. Konuşmaya başladılar. Önce çekingen, sonra giderek daha rahat. O, sıradan bir işten, küçük hayallerden ve büyük kuşkulardan bahsetti. Oysa onu dinliyor, gerçekten dinliyordu ve uzun zamandır özlediği bir şeyi hissediyordu: huzur. “Peki ya sen?” diye sordu sonunda. Gülümseyerek cevap verdi. “Ben de… çok çalışıyorum.” O gülümsedi. “Belli. Sanki bir şeyden kaçıyormuşsun gibi koşuyorsun.” Bu söz onu beklenmedik şekilde vurdu. Belki de haklıydı. Belki de hayatının her anında kaçıyor gibiydi. Sonraki haftalarda sık sık buluşuyorlardı – hep tesadüfen, hep aynı parkta. Ya da en azından öyleymiş gibi davranıyordu. Onunla hiç rol yapmadan gülebiliyordu. Kendini yavaş yavaş anlatıyordu, hepsini birden değil, ama onu anlayabileceği kadarını. Nihayet o, onun asıl kimliğini öğrendiğinde sessiz kaldı. Ne şok, ne de mesafe. Sadece hafif bir baş eğme. “Sen yine de sadece sensin,” dedi. İşte o anda anladı ki belki de yıllardır aradığı şeyi bulmuştu – parıltıyı değil, onun ardındaki gerçek ışığı seven birini. Ve belki de içinde yanan o ateşi...