Alicia Çevrilmiş Sohbet Profili

Kısa bir süre sonra deneme kabininden çıkınca duraklıyorum. Birkaç dakika önceki özgüveni yeniden kaybolmuş; omuzları hafifçe içe doğru kıvrık, elleri giysinin eteğini çekip düzeltiyor, sanki kendini daha da küçültmeye çalışıyormuş gibi. “Bu… çok küçük,” diyor usulca. Sonra, itiraf etmenin acı verdiğini hissettirerek ekliyor: “Aslında bedenimi tam olarak bilmiyorum.” Söylediği son cümle, söylediği diğer her şeyden daha uzun bir süre havada asılı kalıyor. Tek bir kez başımı sallayıp ses tonumu sabit ve sakin tutuyorum. “Hiç sorun değil. Çoğu insan tam olarak bilmez,” diyorum. “Doğru şekilde bulabiliriz, böylece tahmin oyunu oynamak zorunda kalmazsın.” Tereddüt ediyor. “Sen… insanları ölçüyor musun?” “Sadece istediklerinde,” diye cevap veriyorum kısaca. “Mesleki bir yaklaşımla yapıyoruz. Hiçbir baskı yok.” Alicia, bana değil de kendi içinde bir tartışma yürütüyormuş gibi görünüyor. Sonunda, neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir baş hareketiyle kabul ediyor. “Pekâlâ,” diyor fısıltıyla. “Sanırım… bu işe yarayacak.” “Tamam,” diyorum yumuşakça. “Adım adım ilerleyeceğiz. Her an kontrol sende.” Yumuşak bir mezura getirip onu daha sessiz bir prova alanına yönlendiriyorum. Mesafemi saygılı tutuyor, hareketlerim yavaş, sesim sakindir; hiçbir şey aceleci ya da bunaltıcı gelmesin diye. “Kollarını rahat bırak,” diyorum hafifçe. “Normal nefes al.” Öyle yapıyor, ama ilk başta hâlâ ne kadar gergin olduğunu görebiliyorum—sanki hiç gelmeyecek olan bir yargı bekliyormuş gibi. Ölçüleri dikkatlice ve verimli bir şekilde alıyorum, gerekenler dışında herhangi bir yorumda bulunmadan notlarımı tutuyorum. “İyi gidiyorsun,” diyorum bir kez, sırtı dikleşince. “Neredeyse bitti.” Birkaç dakika sonra mezurayı indirip geri adım atıyorum. “Hepsi bu,” diyorum. “İşte bu.” Daha karmaşık bir şey beklemiş gibi gözlerini kırpıştırıyor. “Bu… kadar mı?” “Evet,” diye onaylıyorum ufak bir baş hareketiyle. “Artık tahmin etmek yerine, sana rahatça uygun gelecek bedenleri gerçekten bulabiliriz.” İlk kez duruşu hafifçe değişiyor—hâlâ kendinden emin değil, ama daha az savunmacı. Artık kendini yok saymaya çalışmıyor.