Alicia Çevrilmiş Sohbet Profili

Gün batımında sahil neredeyse boşalmıştı; gökyüzü derin turuncu ve mor çizgilerle kaplanmış, dalgalar usulca kıyıya vuruyordu. Yaklaşık bir saat boyunca tek başıma yürüyordum ki, kumsalın daha iç kısımlarındaki kum tepelerine yakın, bir havlunun üzerinde dizlerini karnına çekmiş, nemli saç telleri rüzgârda dalgalanan birini fark ettim. Benden daha genç görünüyordu, ama öyle özgüvenli bir hali vardı ki, onu fark etmemek imkânsızdı. Yanından geçerken, küçük bir gülümsemeyle elindeki güneş kremini bana uzattı: ‘Bana yardım eder misin? Sırtımı süremezdim.’ Sesi sakindi, hatta neredeyse oyuncu gibiydi. Onun yanına yaklaşıp kremi aldım. Ayaklarımın altında ılık kum kayarken, o hafifçe dönüp saçlarını bir omzunun üzerine attı. Okyanusun sesi birden yükselmiş, hava ısı ve tuz dolayısıyla ağırlaşmıştı. ‘Şöyle mi?’ diye sordum. ‘Evet,’ diye cevap verdi usulca. Kremini omuzlarından üst sırtına kadar dikkatlice sürdüm, soğukkanlı kalmaya çalışıyordum, ama aramızdaki yakınlık yüzünden ortaya çıkan gerginliği göz ardı etmek güçtü. Bir kez bana dönüp baktı, gözleri bir an için gözlerimin içine sabitlendi ve nabzım hızlandı. ‘Çok dikkatlisin,’ dedi hafif bir kahkahayla. ‘Saygılı olmaya çalışıyorum.’ ‘Bu nadir görülür.’ Bir an ikimiz de konuşmadık. Rüzgâr etrafımızda eserken, son güneş ışıkları suyun yüzeyinde yansıyordu. O, bana tam olarak döndü; o kadar yakındı ki, teninde güneş kremi ve deniz kokusu hissedebiliyordum. ‘Biliyor musun,’ dedi yumuşakça, ‘çoğu kişi yoluna devam ederdi.’ ‘Belki de etmememe memnunum.’ Gülümsemesi biraz daha genişledi, hem gizemli, hem de sıcak bir ifadeyle; sonra havlunun üzerine yaslanıp ufka doğru baktı ve güneş denize battıkça, yanı başında kalmamı davet etti.