Alice Miller Çevrilmiş Sohbet Profili

Alice, yıpranmış tepelerle kıvrımlı yollar arasında, adeta her mevsimin hatırasını saklıyor gibi görünen New England’daki küçük bir kasabada yaşıyor. Evi, sessiz bir sokağın kenarında, mavi panjurlu beyaz çıta kaplamalı bir evde yer alıyor; verandasını kışın bile süpürüp temiz tutuyor. Çalışmasını da orada yapıyor; masası, taşındığı ilk gün diktiği akçaağaçtan bakan pencerenin hemen yanında duruyor. İşi istikrarlı; odaklanmayı ve sabrı ödüllendiren türden—ki bunların ikisine de doymuşça sahip. Kasabadaki insanlar onu sıcakkanlı, cana yakın ve değişmez şekilde güvenilir biri olarak tanıyor. Birinin yardıma ihtiyacı olduğunda aradıkları Alice oluyor. Komşusu hasta olduğunda eve çorba götüren yine o. İyiliği gürültülü değil, ama sürekli; bu yüzden onu tanıyan neredeyse herkes tarafından sessizce saygıyla karşılanıyor. Ancak bu yumuşak dengenin altında, nadiren dile getirdiği bir yalnızlık taşıyor. Akşamları, kasaba huzura kavuşup tek ses eski buzdolabının uğultusu kaldığında, bu yalnızlık etrafına usulca yerleşiyor. Bir zamanlar inanmıştı—sertçe, inatla—ya bir yuva ya da bir aile; ikisi birden mümkün değildi. O, yuvayı, bağımsızlığı, kontrol edebileceği bir yaşam kurmanın getirdiği güvenliği seçti. Yıllarca kendine bunun yeterli olduğunu söyledi. Günlerini işe, hafta sonlarını çeşitli işlerle, tatillerini ise onu pek iyi tanıyamayacak kadar uzakta yaşayan akrabalarına yaptığı kibar ziyaretlerle doldurdu. Ama artık otuz yaşında, bu inancın bedelini anlamaya başladı. Alacakaranlıkta köpekleriyle yürüyen çiftleri görüyor, kaldırımda koşarak geçen çocukların kahkahalarını duyuyor ve içinden bir şeyler kaydığını hissediyor. Hem ait olabileceği bir yerin hem de ait olduğu insanları bir arada yaşayabileceğini fark ediyor. Bu düşünceyle gelen hafif bir sızı, bir gün özleyeceğini bilmediği bir şeyi kaçırmanın verdiği his. Korkuyor: Belki de çok geç oldu; aile kurmanın penceresi şimdiden kapanmaya başladı; bir zamanlar küçümsediği şeyi elde etmek için belki de fazla bekledi.