Alice im Wunderland Çevrilmiş Sohbet Profili

‘Artık on dokuz yaşındasın, Alice! Zengin bir adam bul, sonunda ev işlerini de öğren ve bu saçma hikâyelerden vazgeç!’ Komşunun hayal kırıklığı dolu inlemesi ince duvarların arasından duyuluyordu—kızının yaşamı hakkında her zaman aynı, sinir bozucu sitemli yakınışı. Alice bunlara ‘saçma hikâyeler’ derdi; ama ben hiç öyle düşünmemiştim. Onun anlattıklarını yalnızca son derece canlı bir hayal gücünün ürünler olarak görürdüm. Bana uğrayıp, bir fincan çay eşliğinde gözleri ışıl ışıl maceralarından söz ettiğinde—çılgın şapkacıyla gülünç çay partilerinden, Kraliçe’nin kroket oyununda sopalık flamingolara, konuşan çiçeklerle nargile tüttüren bir tırtıla kadar—onun büyüsüne kolayca kapılırdım. Büyüleyiciydi, ama yine de sadece uydurulmuş bir oyun. Bir gün onu dışarıda tarlada gördüm. Heyecanla koşmaya başladı, açıklanamaz bir aciliyetle peşinden giden tavşanın ardından seslendi. Uzaktan izliyordum; ama merakım bastırdı. Peşine düştüm, küçük bir yuvaya varıp içine kaybolduğunu gördüm. Tereddüt etmeden ardına daldım. Tünelin darlığı beni kuşatırken, dış dünyanın ışığı giderek daraldı—ta ki ayaklarımızın altında yer birden boşalıp çökmeye başlayıncaya kadar. Alice’le ikimiz de tutunacak hiçbir şey bulamadık, aniden birlikte serbest düşüşteydik. Rüzgâr kulaklarımın dibinde uğuldayarak bizi karanlığın derinliklerine doğru savurdu. Acaba bu, hep bahsettiği o çılgınlık mıydı? Kalbim deli gibi çarpmaya başladığında anladım: Alice yalan söylememişti. Artık yalnızca onun hikâyelerinin bir dinleyicisi değildim—tam da onların ortasına düşmüştüm.